Jaś, Ninka i ich rodzinka

wrzesień. niedziela

2011-09-26T23:01:00.000+01:00

dzisiaj będzie tylko o jednym dniu, ale za to fantastycznym. inżynier chwilowo wybył, a my z Ninka i Jaśkiem mieliśmy cały słoneczny, ciepły wrześniowy dzień. poranne uśmiechy i kitwaszenia

(mój, generalnie świetny, aparat telefoniczny tego dnia od czasu do czasu wzruszał się chyba i zachodził mgłą, to jeszcze się pokaże parę razy)
po śniadaniu, na rowerach (oni), na nogach (ja) ruszyliśmy na obchód z Lul. nie za szybko, bo leczyliśmy jeszcze chorobę pokleszczową, to niestety regularna coroczna dolegliwość. ale też objawy w miarę szybko ustępują, i chorobę widac tylko po tym, że Lulka się szybciej męczy. więc sporo przystanków, powoli. Nina świetnie opanowała już dwa koła, utrzymuje równowagę, sama rusza, skręca, hamuje. Przemo wprawdzie ciągle twierdzi, że rower za duży, ale jakoś nie widać :)

Jasiek musial nadążyć na mikrych czterech kółkach, których sie uparcie trzyma. odmawia współpracy, tylko mały rowerek z bocznymi kółkami się liczy. no i musi się nieźle namachać, żeby nadążyć za Niną, ale jakoś daje radę.

kółko na okolicznych dróżkach i wracamy, zostawiamy Lul na wylegiwanie się w słońcu, a my szur na nowe miasto, do pociech. ogród pociech w takie dni niezawodny, słońce sączące się między liśćmi, spadają kasztany. ciotki gadają, dzieciaki brykają. Ninka była kokonem

i taaakie motyle można zobaczyć...

popołudniu przeskoczylismy rzekę i wylądowaliśmy na żeraniu - po paru zakrętach udało nam się dotrzeć na tor fso. zarośnięty trawą, kruszący się tu i ówdzie, zapuszczony i zardzewialy na budkach, ale wciąż stylowy w detalach, szczególnie z wrześniowymi kolorami w tle.

Jasiek ma kompletny fix na polonezy, ten tu to jego największy faworyt. kiedy wieczorem zasypiali, Jaś szepnął mi jeszcze mamusiu, myślę, że ten niebieski polonez prześcinął wszystkich i wygrał...

warszawa. aparat znów zasnuty, ale nie na tyle, żeby nie było widać błysku.

łada - niepozorna, ale podobno najszybsza ze wszystkich

a na koniec jeszcze obiad z Olą i kolegami w arsenale, słońce wpadające przez wielkie okna na drewniane stoły.
takie dni, kiedy same przyjemności, i to na dodatek niespieszne, dają dużo siły na listopadowe ciemności. ale i tak, pomiędzy bryknięciami, radosnymi podskokami i szaleństwami, chłody i szarugi już się czają. najokrutniejszy miesiąc to jednak wrzesień.
w taki dzień, kiedy cały czas jesteśmy razem, dużo się też przytulamy i tarmosimy. każde z dzieciaków ma swój, całkiem inny sposób przytulania - Nina przyciska się do nas z całej siły i natychmiast zasypuje gradem buziaków, Jasiek przytula się o wiele delikatniej, za to uwielbia poklepywać nas po policzkach. nawet kiedy w nocy idę z nim do łazienki, całkiem przez sen szuka mojego policzka, żeby pogładzić i klepnąć, kontrolnie :). każdy w swoją stronę...

autobus

2011-09-20T21:13:00.001+01:00

najpierw natura, potem kultura. takie żyją w łomiankach, siedzą sobie na drodze i zanadto się nie boją.

w weekend odebraliśmy Jaśka i Dziadka Czarka, którzy wrócili z wycieczki urodzinowej do fabryk samochodów - bmw i volkswagena. Jaś wyszedł do nas na lotnisku, przytulił się, po czym od razu zaczął się rozglądać za Niną (która czekala u Olki). fajnie było patrzeć, jak się witają, uściski, śmiechy i szlaleństwa. ale już popołudniu tłukli się jak zwykle, wszystko wróciło do normy ;)
w niedzielę, po obiadku z Olką i Dziadkiem

poszliśmy z dzieciakami do teatru wielkiego na Pinę. Ninka i Jaś trochę przeżywali, że budynek taki wielki i pięknie w środku, ale generalnie znaleźli się nieźle na premierze ;). Ninę film wciągnął bardzo, Jasiek mniej się zaangażował, ale obejrzelismy wszyscy. film polecałam już na FB, jest fantastyczny - teraz rozumiem, po co wymyślono 3d

Jasiek ma w tym roku bardzo rozciągnięte urodziny, i dostaje wiele prezentów - rozłożonych w czasie, co jest bardzo praktyczne, ułatwia mu cieszenie się każdym z osobna. wczoraj odebraliśmy z poczty paczkę od Moniki, Wojtka, Zuzki i Gutka - dziękujemy :)

a dzisiaj smarcik musial przejśc mały lifting u mechanika, więc wracaliśmy z przedszkola metrem i autobusem, co zawsze jest wielką atrakcją. dzieciaki fruną radośnie na przystanek, w podskokach wsiadają, emocjonują się całą jazdą. siedzieliśmy dzisiaj na samym końcu autobusu, Nina i Jasiek machali kierowcom, pojadali bułeczkę i rozśmieszali pół autobusu

i tak sobie wesoło jechaliśmy, nawet szybko ta podróż minęła... nie wiem, czy to jest kwestia radosnych dzieciaków, czy zbiegów okoliczności, ale za każdym razem kiedy podróżuję z nimi komunikacja publiczną, wszyscy są dla nas niesłychanie uprzejmi. to w sumie już nie takie małe dzieciaki, ale mimo wszystko wiele osób wstaje żeby ustąpić nam miejsca, usuwa się z drogi żeby łatwiej było wsiąść czy wysiąść, pomaga. bardzo to miłe :)
ps. a dla zainteresowanych kongresem - zapraszam tutaj, jest więcej zdjęć: https://picasaweb.google.com/111136042921820940324/Kongres

jesień wrzesień bo przeplata

2011-09-17T22:51:00.000+01:00

znowu się nazbierało, trudno, znowu będzie długi post. coraz więcej zdjęć, na niekorzyść słów.
zaczyna się od poprzedniej pory roku, spaceru na koniec lata. park skaryszewski, kamionek, molo. ciepło, jeszcze dobra pora na lody i zimne napoje gazowane

a potem zrobiło się chłodniej, a ja wylogowałam się na moment z rodziny i pojechałam do wrocławia.

potem rodzina dołączyła. sztuka brykanie i oglądanie

Jaś miał urodziny. czwarte. tort, babcia, praabcia, ciocia. uściski. Jasiek bardzo zadowolony że już ma prawdziwe 4 lata.

wrocław, bardzo fajne miasto

po urodzinach Dziadek Czarek w ramach prezentu zabrał Jaśka na wycieczkę do fabryk samochodów w Monachium i Dreźnie. Jańcio troche przejęty, trochę onieśmielony, nie byl pewien, czy chce jechać, chociaż strasznie go te auta ciągnęły. pojechał, i podobało mu się, chociaż od czasu do czasu podobno tryskal fontanną łez tęsknoty. z drugiej strony, pierwszy raz był przez parę dni bez mamy, taty i Niny. z każdym z nas pewnie czułby się inaczej, ale z samym dziadkiem od czasu do czasu zderzał się z własnymi przyzwyczajeniami, tęsknotą, koniecznością wytłumaczenia czegoś komuś, kto nie jest tak przyzwyczajony do rozmowy z nim. mi się serce kroiło, ale tak naprawdę, powoli, postrzyżyny i chłopcy przechodzą pod opiekę mężczyzn. chociaż na razie Jasiek zapuszcza włosy...

upał w malinach, bujanie w obłokach

2011-08-31T00:06:00.001+01:00

weekend znowu mieliśmy wakacyjny, bardzo przyjemny, zrobiło się upalnie, czyli tak jak powinno być w lecie żeby wygrzać się do samego środka i mieć energię na zimę. pojechaliśmy do krakowa, po długich namowach podchodach i dyskusjach Inżynier zgodził się na pociąg, co okazało się ze wszech miar dobrą decyzją. najpierw wprawdzie intercity usiłowało nas zniechęcić brakiem klimatyzacji (a okna zamknięte), ale szybko się poprawiło, jechaliśmy w przyjemnej atmosferze przez sloneczne pola lasy i tunele. dzieciaki fikały i wkrótce okazało się, że udało im się skutecznie zaczepić siedzącą przed nami Japonkę z polską koleżanką. dzięki temu Nina i Jaś zobaczyli origami, razem z dziewczynami zrobili żurawie i mikrolampiony, które potem jeździły z nami przez cały weekend

w sobotę Przemo ruszył z Margda i Adasiem wybierać krany i kafelki, a my z Niną i Jaśkiem - kupić dysk, na podgórze, dzielnicę niespecjalnie piękną i raczej nieturystyczną. ale jak już odebralismy dysk (na który własnie kopiują się wszystkie nasze zdjęcia od początku bloga), to na ścianie naprzeciwko dość paskudnego sklepu komputerowego objawiło się takie latawcowe cudo

i okazało się, że zaraz obok jest taki tunel...

a stamtąd już tylko dwa kroki pod torami do małego kombinatu muzealnego - muzeum historii okupacyjnej krakowa/muzeum schindlera i muzeum sztuki współczesnej. krakowski chaos, jak zwykle

ale miejsce dobre. to co stare, starannie opakowane i wystawione. to co nowe, atrakcyjne, ale nie krzykliwe, dobrze dostosowane do widzów dużych i małych, z niespodziankami. może nieprzesadnie odkrywcze, ale standardy dobrych, przyjaznych dla widza muzeów utrzymane.

ponieważ mocak jeszcze spał, poszliśmy do schindlera. muzeum jest w charakterze trochę podobne do muzeum powstania w warszawie, bardzo interaktywne, mnóstwo starych przedmiotow połączonych z multimediami, można dotykać, przeglądać, bawić się. zaskakujący jest rozmiar wystawy, sądząc po budynku, myśleliśmy, że wchodzimy tam góra na godzinę, a po dwóch wyszliśmy, połowę wystawy przemierzając kłusem. dzieciaki nie mogły się zdecydować, czy chcą bardzo dokładnie obejrzeć wszystkie eksponaty, z odczytaniem każdego napisu włącznie - czy sa juz zmęczone i chca do wyjścia. ale jednak, ten ekran ze starymi zdjęciami taki wciągający... i tak w kółko :)

a ponieważ okazało się, że mocaka chce zobaczyć też Przemo, więc dla odmiany pojechaliśmy na rynek, zajrzeć do podziemi. zanim jednak podziemia, w boskim upale Ninka i Jasiek postanowili zamoczyć chociaż nogi. wskoczyli do fontanny, która okazała się trochę głębsza niż się wydawało. najpierw byli ubrani...

potem byli coraz bardziej mokrzy...

więc później ja suszyłam ubrania na murku, a oni pławili się do woli.

dzieciaki wyszalane w wodzie, schłodzone, podsuszone - czas na podziemia. faktycznie ciekawe, chociaż duża część to fragmenty starych murów, które na Ninie i Jaśku zrobiły średnie wrażenie. ale znowu, multimedia, szkielety, teatrzyk dla dzieci, ważenie i mierzenie się - wciągające. można pójść jeszcze parę razy, żeby obejrzeć dokładnie. zdjęcie tylko jedno, bo ciemno :)

uff, byliśmy już nazwiedzani po uszy. przez straszliwie zatłoczoną grodzką, na której słychać mnóstwo języków i widać ludzi z całego świata, aż miło, dotarliśmy do cichego zakątka corleone na obiad, już z Magdą, Adamem i Przemkiem, którzy też się naoglądali. a stamtąd, powolnym juz spacerkiem, znów przez centrum

znów do mocaka, tym razem zwiedzać i oglądać, niestety, guzik z pętelką, teraz z kolei było już zamknięte, a pan w kasie - nieugięty. więc tylko moje ulubione foto w toaletach instytucji kulturalnej

i siup z powrotem do tramwaju, toczyć się powolutku do spania

w niedzielę, niestety, było o jakieś 10 stopni mniej, chmurno i w ogóle lato wróciło do tegorocznej beznadziejnej normy. ale nic to, do zwiedzania i oglądania może być mimo wszystko. znowu tramwajem, przemierzylismy kraków tym razem w zupełnie inną stronę (choć znów daleko, i znów prowadzeni bardzo życzliwymi uwagami i wskazówkami wszystkich naokoło. to bardzo miłe, wszyscy chcą pomagać, prowadzić i tłumaczyć drogę, niepytani proponują pomoc!) - do muzeum lotnictwa na czyżynach. miejsce trochę odległe, trochę schowane, ale jak juz sie zobaczy chociaż mały skrawek to wiadomo, że tu. zza drzew wyłania się wielki słoń...

muzeum jest bardzo duże. w nowym budynku jest jedno skrzydło z wystawą samolotów - starszych, nowszych; wszystko mozna obejrzeć z bardzo bliska, zajrzeć do kokpitu, obejrzeć oznakowanie, koła, szczegóły.

w drugim skrzydle zaczyna się uczenie przez robienie - można sobie poeksperymentować. jest kokpit sterowniczy - Jasiek zafascynowany i nie chciał wychodzić - są doświadczenia z ciśnieniem pod i nad skrzydłem.

ale najszerzej otwierają się oczy na widok żyroskopu - małego fotelika przymocowanego do kilku obreczy, które kręcą się (i nim) na wszystkie strony. mozna się kręcić bardzo szybko (co wymaga niezłej odporności) albo bardzo wolno (co jest superprzyjemnym bujaniem w obłokach). spróbowaliśmy wszyscy oprócz Jaśka, który jest niestety za mały. ale nic to, jeszcze tam przyjedziemy, niezła atrakcja

a naokoło nowego budynku rozciągaja się łąki z samolotami, starymi garażami, hangarami - całe mnóstwo złomu ;)
helikopter gruba kaśka. dobry do wszystkiego.

przebiegliśmy wystawę wszerz i wzdłuż, dużo jeszcze zostało do obejrzenia, ale czas na pociąg się zbliżał. więc znów, tranwajem z lajkonikami, na dworzec

i do pociągu, w którym mozna robić wiele przyjemnych rzeczy

i jeszcze na koniec - w tym roku maliny rządzą absolutnie. jest ich bardzo dużo, pięknych, pachnących. więc korzystamy, żeby najeść się teraz i na zimę przechować. dzisiaj wieczorem muffiny z malinami i konfiturą malinową. mmm.

chopin nad morzem

2011-08-25T22:44:00.001+01:00

wakacje nie mogą skończyć się po dwóch tygodniach, nawet trochę rozciągniętych. wobec tego przedłużamy je jak się da. po odwiezieniu nas do warszawy, Przemo z Mikołajem i Mateuszem ruszył zwiedzać miejsca dzikie dziwne i niecodzienne, jak bazylika w licheniu albo stadion w kołobrzegu. jechali i jechali, aż dojechali nad morze, a tam po czterech dniach w domu przyjechaliśmy i my. klasyczna miejscowość nadmorska, białogóra, okazała się małą wioską przysłoniętą okropnym hałasem smażalni, straganów, namiotów, lodziarni, plandek i innych oczywistych atrybutów miejscowości turystycznej. po roztoczu, które mimo sporej liczby turystów jest niemal zupełnie pozbawione takich szkaradzieństw, był to mały szok estetyczny. ale co tam, plaża była i to ładna, slońce często wyglądało zza chmur, dzieciaki w szale plażowania

a my z Inżynierem i Mikołajem dzięki temu mieliśmy trochę czasu na czytanie i posypianie za parawanem

ale bardzo długo tak nie wytrzymaliśmy, po plażowej leniwej sobocie pojechaliśmy śladem dziwnych miejsc, szukać elektrowni w żarnowcu. trochę błądziliśmy po okolicy, wiedzieliśmy, że jesteśmy blisko, ale nie mogliśmy trafić, i wreszcie przejeżdżając obok wielgaśnej trafostacji przystanęliśmy obok kilku panów, którzy tam rozmawiali i filmowali. no i trafiliśmy jak ślepa kura w ziarno, bo jeden z panów okazał się byłym pracownikiem elektrowni, na dodatek inżynierem zapalonym do szerzenia wiedzy - i tak dostałam po uszach najpierw za określenie elektrowni ruinami, a potem za użycie - bardzo nieprawidłowego! - wyrażenia elektrownia atomowa. pan był bardzo miły i chętnie tłumaczył nam wszystkie niuanse działania elektrowni starszych i nowszych, włącznie z przyczynami awarii w czarnobylu i fukushimie, i w ogóle moglibyśmy stać tam przez resztę dnia, gdyby nie to, że dzieci się nam gotowały w samochodzie. po półgodzinie rozmów pojechaliśmy dalej, i dzięki wskazówkom rzeczywiście trafiliśmy jak po sznurku. a z elektrowni zostało tyle:

i stare szatniowce/biurowce:

to - działająca - elektrownia wodna. wielgaśnymi rurami woda pompowana jest między jeziorem a betonowym zbiornikiem na wzgórzu

po obejrzeniu różnych atrakcji, z wieżą widokową włącznie, postanowiliśmy wrócić nad morze i obejrzeć jakies miasteczko, palec na mapie zatrzymał się na pucku. przyjechaliśmy głodni, a w trakcie obiadu w (jedynej chyba czynnej) smażalni ryb bałtyckich na resztki czyhały takie zaprawione w bojach kociska:

przeszliśmy się potem jeszcze wzdłuż nabrzeża i plaży na molo - nie było to wprawdzie wymarzone przez Jaśka molo w Sopocie (edukacyjna wartość monopoly ;), ale miało swój urok, podkreślony możliwością wypożyczenia pojazdów

na koniec - obowiązkowe pomoczenie nóg i nie tylko:

w poniedziałek (też wolny) zaczęło padać, więc najpierw pojechaliśmy na śniadanie do zamku w krokowej (pyszne, szczególnie miody wymieszane z musami owocowymi - świetny wynalazek!), a potem poddaliśmy się i razem z połową polski zaczęliśmy wracać znad morza w stronę warszawy. szło całkiem dobrze, aż dojechaliśmy do sierpca. korek nas trochę przerósł, więc postanowiliśmy przeczekać i skręciliśmy do skansenu. który po raz drugi nie zawiódł, to jest piękne miejsce. na dodatek udało nam się zjeść coś na miejscu, tym bardziej - przyjemnie

a potem nie było już wyjścia i trzeba bylo wrócić do domu. tydzień na miejscu, przedszkole, praca. zwykłe sprawy - a w weekend zaświeciło słońce i w niedzielę znowu zrobilismy sobie małą wycieczkę. Przemo bardzo reklamował żelazową wolę, i postanowilismy zrobić sobie tam piknik. nowe muzeum i zabudowania wokoło, park - świetnie zaprojektowane i bardzo przyjemne. był wprawdzie niezły tłum, bardzo międzynarodowy, ale mimo wszystko dało się znaleźć dobre miejsce na rozłożenie koca i grę w badmintona i mikado. byliśmy wprawdzie jedynymi, którzy odważyli się zejść ze ścieżki i rozłożyć na trawie, ale nikt nas nie przegnał, więc może nie jest to zakazane i zwyczaj się rozpowszechni.

no, to starocie powyciągane z szafy, braki nadrobione, a jutro ruszamy do krakowa szukać nowych wrażeń. i kafelków do łazienek MiA ;)

wakacje part 1

2011-08-24T23:29:00.001+01:00

po długich, leniwych i bardzo przyjemnych wakacjach zasadniczych (bo tak w ogóle to sie jeszcze nie skończyły, o czym dalej będzie jeszcze) blog powraca, wzdychając nad tym, ile jest do pokazania i opowiedzenia.
wyjechaliśmy na wakacje jeszcze w lipcu, trawersując Polskę z odrobiną wysiłku - najpierw łomianki-wrocław, potem wrocław-rzeszów - ale ponieważ przed nami były przynajmniej dwa tygodnie laby, droga miła i radosna. im dalej tym bardziej się nam podobało, mimo że znów wpadliśmy w pułapkę sobotnio-weselną: kiedy już po drodze do rzeszowa calkiem zgłodnieliśmy, okazało się, że nie da się zjeść nic absolutnie, ponieważ we wszystkich przydrożnych zajazdach, karczmach i barach wesela albo trwają, albo się zaraz zaczną. przekleństwo jakieś, zawsze ten sam problem. ale nic to, dotarliśmy do rzeszowa, wprowadziliśmy się do domu u eli (pokoje na noce i na godziny) i poszliśmy zwiedzać. rynek i okolice w rzeszowie bardzo przyjemne, tak jak pamiętaliśmy z wcześniejszych wycieczek

tropienie śladów żydów z dawnych czasów zaczęło się tu i trwało niemal przez całe wakacje, między rzeszowem a lublinem śladów jest mnóstwo. szkoda, że niewiele miejsc jest otwartych i dostępnych, do tej synagogi robimy już trzecie chyba podejście, bez skutku

ćwiczenia terenowe z rysowania gwiazdy dawida

Przem z Jaśkiem poszli spać, a my z Niną wieczór spędziłyśmy oglądając występy polonijnych zespołów folkowych. potem powoli wracałyśmy głównym deptakiem - Nin tańcząc i podśpiewując

następnego dnia zanurkowaliśmy w podziemia pod rynkiem w rzeszowie (motyw podziemi też się będzie przewijał), gdzie bardzo miły starszy pan oprowadził nas po starych piwnicach i korytarzach, a potem dołączyły do nas Aga, Helenka i mała Ninka, i razem już ruszyliśmy do muzeum zabawek. dorośli wzdychali bardzo za krecikiem, bolkiem i lolkiem czy wilkiem i zającem, a Przemo dodatkowo odkrywał smaczki w rodzaju mobilnej wyrzutni rakiet

potem ruszyliśmy dalej, chociaż nie bardzo daleko - do łańcuta. pałac klasyczny i nieźle zachowany, ale ogromny, a na dodatek oprowadzała nas starsza matrona, która najpierw obuła nas w kapcie ochronne, a potem - nie zważając na znużenie licznych dzieciaków - maszerowała przez sale, nieugięcie recytując nazwiska malarzy rzeźbiarzy i autorów lamp czy kominków. Helen, mała Nina i Jasiek wymiękli bardzo prędko, ale duża Nina okazała się niezmordowana. uważnie wysluchiwała wszystkich opowieści, bardzo się złościła kiedy wycieczka jej zasłaniała i kazała sobie powtarzać opowieści pani przewodniczki jeśli czegoś nie zrozumiała. po wyjściu z części zasadniczej domagała się jeszcze zwiedzenia powozowni i stajni. reszta czekała, a my we dwie oglądałysmy kolejne zabytki.
Nina ma w sobie trochę z dobrej, uważnej uczennicy, która bardzo stara się nie uronić słowa z tego, co mówi pani, i zawsze chce być w pierwszej parze. dzięki temu zna mnóstwo słów, rozumie wyjaśnienia skomplikowanych zjawisk, potrafi wytrwale dopytywać. zadziwiała nas wiele razy, kiedy - w innych przypadkach bardzo niecierpliwa, nerwowa nawet - zamieniała się w słuch w czasie zwiedzania z przewodnikiem i spokojnie, z uwagą wysłuchiwała wszystkich informacji. a jej głowa chłonie wszystko, zapamiętuje, i potrafi potem w zupełnie niespodziewanym momencie wyciągnąć jakiś drobiazg, który szczególnie ją zainteresował.
czekając na nas, Przemek z pozostałymi dzieciakami uzupełnili atrakcje łańcuta o wielgaśny labirynt

spaliśmy jedną noc w domku w pobliżu i ruszyliśmy dalej, do leżajska. skoro pojawiło się słońce, i ciepło - obowiązkowy punkt pierwszy: lody. na głównym placu, rzecz jasna.

mieszkańcy leżajska są kuszeni na wiele sposobów, na szczęście na rynku wiszą jasne wytyczne

spacerem przez leniwe, małe miasteczko, z niskimi kamienicami naokoło rynku - i miejskością kończącą się tuż za nim - doszliśmy do starego kirkutu. brama, trochę trudna do odnalezienia, jest zamknięta, otwierana jest na prośbę zwiedzających. najważniejszym miejscem kirkutu, który kiedyś był bardzo duży, a teraz w znacznej części jest zarośnięty dzikimi drzewami i gęstymi zaroślami, więc dostępna jest tylko niewielka jego część, jest ohel, czyli budynek/nagrobek cadyka z leżajska.

niewielki budynek bardzo, bardzo różni się od katolickich grobowców. w środku jest złota klatka z tablicą i świecami, a na dnie - mnóstwem małych karteluszków z prośbami i modlitwami. poza tym budynek jest bardzo prosty: pod ścianami parę zwykłych drewnianych ławek, dwa regały wypchane książkami, stół - i mocno podniszczony: na podłodze trochę śmieci, ściany osmalone ogniem, obdrapane. wszystko w lekkim nieładzie, jakby modlący się własnie w pośpiechu wyszli. jak opowiadał pan, który pełni funkcję przewodnika, uroczystości odbywające się w rocznicę śmierci cadyka są też bardzo inne od chrześcijańskich - żydzi, głownie ortodoksyjni, piją, jedzą, śmieją się, gadają, śmiecą, śpiewają, grają muzykę. jest część modlitewna, ale niewielka. od niedawna kobiety świętują osobno od mężczyzn, na czas uroczystości (w marcu) przygotowuje się specjalne przepierzenie przy wejściu, żeby rozdzielić grupy.
pan przewodnik i jego opowieści same w sobie były zresztą warte uwagi. jest polakiem, od paru lat razem z ojcem pracuja dla żydowskiej fundacji opiekującej się tym miejscem. wcześniej nie miał żadnego związku z żydami, teraz obserwuje ich zwyczaje z mieszaniną tolerancji, zdziwienia i niechęci. z jednej strony, z oburzeniem opowiada o pani, która wcześniej opiekowała się kirkutem i która w bardzo prymitywny sposób wyłudzała coraz większe pieniądze za swoje usługi, a raz posunęła się do tego, że gdy na cmentarz przyjechal ojciec z synem, zamknęła syna w budynku, domagając sie od ojca pieniędzy. kiedy ich nie dostała, poszła do domu zabierając klucz. ojciec zaczął się dobijać do jej domu, a wtedy pani podobno zmarła na serce, o czym niektórzy w miasteczku mówią, że "żydzi ją zabili". z drugiej strony, nasz przewodnik kompletnie nie próbuje zrozumieć ani języka, ani zwyczajów ortodoksyjnych żydów przyjeżdżających do ohelu, przygląda im się trochę z niechęcią, trochę z wyższością, czasem z oburzeniem (na przykład na wprowadzenie rozdziału kobiet i mężczyzn). z całego naszego spotkania z nim widać było, że chociaż w leżajsku wciąż spotykają się żydzi i polacy/katolicy, to na miejscu miasteczka gdzie mieszkali razem, żyli ze sobą na codzień - teraz jest raczej przypadkowe obijanie się o siebie dwóch całkiem osobnych światów.
dzieciaki oczywiście kompletnie znudzone dociekaniem Agi i moim, myły kamyki na drodze, co można chyba widzieć jako benedyktyńską pracę włożoną w oczyszczenie świata ;). w nagrodę dostały pizzę i szaleństwo w sali zabaw, były zadowolone.
wieczorem szukaliśmy noclegu, najpierw w okolicy leżajska - ale udało się znaleźć miejsce tylko w bardzo dziwnym gospodarstwie z drogimi pokojami w wystroju z lat 60. i 70. (niezbyt stylowym, za to mocno dziwnym) - więc pojechaliśmy dalej, w okolice józefowa. turyści chyba zaczynają lubić roztocze, bo bardzo trudno było znaleźć wolne miejsca, nawet pole namiotowe, ale w końcu łut szczęścia, domek z którego parę dni wcześniej ktoś zrezygnował. chatka w brzezinach, maleńkiej wiosce - stary drewniany domek, wyremontowany, przerobiony na wygodny dom dla letników. własne jaja od gospodyni, ser od sąsiadki, las tuż obok, cichutko, zamiast jednej nocy zostaliśmy na trzy :).

trochę siedzieliśmy na podwórku, a trochę jeździliśmy po okolicy. najpierw - do zwierzyńca, gdzie dziewczyny ruszyły do informacji turystycznej po informacje lokalne, a chłopaki zastrajkowały i na własną rękę znalazły co trzeba :) czyli piękną wyspę z kościołem, który najlepiej wygląda pewnie wieczorem, oświetlony na tle ciemnego parku.

był konkurs, kto zgrabnie skoczy na pieniek wystający z wody. nie wygrałam :)

Jaśka i Przemka miasto dla mrówek:

potem pojechaliśmy jeszcze nad stawy Echo, pięknie urządzone przez jakiegoś potomka rodu Zamoyskich. nad stawami miały się paść stada koników polskich - nie pasły się, ale za to było mnóstwo kaczek, a kiedy zaświecilo słońce, dzieciaki błyskawicznie pozbyły się ubrań i hopsnęły do kąpieli

a kończyliśmy dzień w Guciowie, odwiedzonym już chyba przez całą rodzinę :) bardzo przyjemny skansen, nieźle nas nakarmili, ja jako reprezentacja wycieczki spróbowałam wilgoci wąwozu, a pan przewodnik zajmująco oprowadził nas po zagrodzie (posiadanie wnuków przez przewodników powinno być dodatkowo nagradzane, od razu widać wyczucie, czym zainteresować takich malców!). trochę koniec świata, ale uroczy.

następny dzień spędzilismy eksplorując szumy na tanwi, o których wczesniej słyszeliśmy tyle od Agi i dziewczyn, że były legendą. drogami przez fantastyczne lasy dojechalismy na parking przy mostku nad tanwią, a potem wąską ścieżką szliśmy oglądać szumy, czyli małe wodospady, występujące zwykle w seriach. bardzo przyjemny spacer przez las, i znowu zamoczyliśmy nogi w wodzie, tym razem okropnie zimnej

ślimusie. w różnych postaciach i odmianach towarzyszyły nam przez większość wycieczki.

Helen - revolucion

szumy szumiały, najedliśmy się po drodze jeżyn i malin, fajnie.
na koniec dnia pojechaliśmy do Narola, zjedliśmy, a później pojechaliśmy przez leśne i polne drogi do stajni, gdzie dziewczynki przespacerowały się na koniu. jadąc do stajni chcieliśmy narwać kukurydzy, więc wyskoczyłam z samochodu i sprawdzałam czy dojrzała. kiedy dojechaliśmy, zorientowałam się, że nie mam telefonu, i w tym momencie przypomniało mi się małe stuknięcie które usłyszałam wysiadając z samochodu w trawie obok pola... w drodze powrotnej wysiedliśmy z samochodów i cała ferajna szła wzdłuż drogi, nasłuchując, czy gdzieś nie dzwoni. musielismy stanowić niezły widok, uciszając się nawzajem, wyciągając uszy... koniec końców, usłyszeliśmy dzwonienie telefonu - w ręce pana, który przejeżdżał obok rowerem i znalazł go. oddał bez problemu :). to było chyba najbardziej spektakularne zgubienie i odnalezienie - chociaż w całej podróży zgubilismy i znaleźliśmy jeszcze bardzo wiele innych rzeczy, kluczyki do samochodu, talerze, portfele, ubrania. cud, że nam żadne dziecko nie zginęło ;)
po znalezieniu:

przed wyjazdem z brzezin dziewczyny zdążyły jeszcze wstać rano i wybrać się z Agą na jagody (które okazały się czarna porzeczką :)

wykonaliśmy też sprinterską kąpiel w zalewie w józefowie - warunki umiarkowanie sprzyjały, ale dzieci nie mogły znieść ciągłego przejeżdzania obok takiej wody - bez kąpieli. więc 5 minut i wyskok na brzeg.

jak widać, Inżynier do morsów się nie zapisze. za to był przez całe wakacje królem słońce:

po józefowie pojechaliśmy do zamościa, który wprawdzie wjazd ma na razie maksymalnie rozkopany, za to starówkę fantastyczną. pięknie odnowioną, słoneczną, kolorową, ale bez szaleństw. bardzo duży rynek jak we włoskim mieście, wyłozony ceglanym brukiem, otoczony ogródkami. małżeństwo pod kamienicą pod małżeństwem:

objechaliśmy stare miasto bardzo elegancką bryczką, z pełnym programem, włącznie z sadzaniem każdego dziecka na konia:

i bardzo się podobało. spaliśmy tym razem na kempingu, lekko trącącym dawnymi czasami (domki obłożone sajdingiem i nieco zużyty plac zabaw), ale dzieciaki od razu go polubiły (kiedy zaczęliśmy się zastanawiać, czy się tam zatrzymać, Nina wykrzyknęła tak, mamo, zostańmy, to jest najpiękniejsze miejsce na świecie!!). ponieważ słońce nareszcie świeciło porządnie, skorzystaliśmy też z bliskości zalewu i poszliśmy się wykąpać. klasyk lata w mieście, droga z płyt prowadząca obok ogródków działkowych, a na końcu - płytkie, nagrzane jezioro z blaszanymi przebieralniami. przyjemne pływanie dużych i małych.

w dzwonnicy. piętro wyżej - Tomasz, Wawrzyniec i Jan gotowi do bicia na alarm, albo ogłaszania ważnych wydarzeń.

pełna współpraca w rozwiązywaniu zadań - naokoło Aga, Przemo i ja usiłujemy opanować linki, tropiki i materace, a tu bardziej intelektualna częśc wycieczki:

wieczorem, po rozłożeniu namiotu, pojechaliśmy jeszcze na spacer na starówkę. bardzo ładnie oświetlona, w restauracjach gra muzyka, przyjemny spacer i świetna kolacja, chociaż Nina i Jasiek na koniec padli już kompletnie.
po jeszcze jednej kąpieli w ciepłym zamojskim jeziorku spakowaliśmy manatki i pojechaliśmy do chełma. a po drodze spotkaliśmy takie zaskakujące miejsce. ruiny, historie o rycerzu i białej damie. maleńka wieś krupe.

chełm po wjeździe wydawał się końcem świata - małym, zagubionym, ledwie wydostającym się z kompletnej biedy i zapuszczenia. na pierwszy rzut oka nie było tu wiele do oglądania, aż przez park weszliśmy na mały pagórek nad rynkiem. na niebie grube burzowe chmury, spod nich jeszcze wystawało mocne słońce...

a kiedy weszliśmy do bazyliki, lunął wielki deszcz

wzgórze jest jakby zupełnie innym miejscem, daleko, daleko od zapyziałych uliczek, kamienic odnawianych na kolor cytrynowy, barów, zakładów szewskich i placów zabaw z funduszy unijnych. dom pielgrzyma, dzwonnica z tarasem widokowym, bazylika. droga krzyżowa między starymi, wielkimi drzewami. dobre miejsce na wiarę.
rano następnego dnia wszyscy - poza Inżynierem, który nie mial ochoty na niskie zimne wilgotne korytarze - ruszylismy zwiedzać stare kopalnie kredy pod miastem (podziemia nr 2 :). w podziemiach straszy jak należy duch bieluch, oraz jego koleżka z grupy bieluch band, zaskakujący zwiedzaniem georgem harrissonem granym na gitarze w kompletnych ciemnościach. potem zaczęło lać jak z cebra, więc uciekliśmy z chełma do lublina, licząc na więcej słońca.
w lublinie slońca nie było, za to byli sztukmistrze. niestety trochę musieli się chować przed deszczem, ale i tak - fantastyczni. akrobacje cyrkowe, żonglowanie, pokazy ognia, chodzenie na linie wysoko nad rynkiem lubelskim - dzieciaki zachwycone i chciały jeszcze. festiwal opanował całe miasto, przynajmniej starówkę i okolice, i widać, że jest naprawdę dużym wydarzeniem. pojedziemy w przyszłym roku.

wieczorne oglądanie pokazów ognia, które akurat mogly byc troche większe, bo widownia rozproszona po całym wzgrzu zamkowym trochę bardziej wyobrażała je sobie niż oglądała

lubelski zamek-potwór

w poniedziałek rano na chwile odłączyłam się od wesołej gromadki, na chwilę daleko od rozgardiaszu kłótni i hałasów, i poszłam do bramy grodzkiej ( http://www.tnn.pl/). jeżeli będziecie w lublinie, znajdźcie trochę czasu i zobaczcie. to centrum dokumentujące historię lublina, przede wszystkim - lubelskich żydów, pieczołowicie, dokładnie, cierpliwie. przewodnik prowadzi przez wystawę, która jest całym budynkiem - fotoplastikony, równo ustawione szare segregatory - po jednym dla każdego domu w przedwojennym lublinie - makieta lublina sprzed wojny, lista wywiezionych z getta. dużo o życiu, zwykłych rzeczach, gdzie były ulice, jak pachniały bułki, kto czym handlował. trochę o śmierci. to jest Henio, chłopiec, którego historia jest szczególnie dobrze udokumentowana.

wyjeżdżalismy z postanowieniem, że jeszcze wrócimy, bo bardzo się nam lublin spodobał - dużo się dzieje, dużo do odkrycia.
a potem jechaliśmy sobie przez wsie, w których coraz więcej było bocianów i drewnianych domków, coraz ciszej się robiło i coraz więcej przestrzeni między miejscowościami. wstąpiliśmy do karczmy poleskiej, gdzie prawie każdy znalazł sobie ulubioną osobę...

Nina z panem Mietkiem, do którego potem wzdychała na potęgę - przytulał się prawie jak pies i zdobyl jej serce :)
przez włodawę dojechaliśmy do sobiboru, maleńkiej wsi tuż przy zbiegu granic polskiej, ukraińskiej i białoruskiej. do połowy wsi droga asfaltowa, potem już szutrowa i dalej w las. drugi tydzień był bardziej stacjonarny, przez kilka dni się nie przenosilismy - mieszkaliśmy w fantastycznym miejscu, www.siedliskosobibor.pl. cała duża drewniana chata, wyremontowana w bardzo staranny, stylowy sposób (i wygodnie urządzona), była nasza. mały plac zabaw, wielka weranda ze stołem, ktory pomieścił nasze 3 rodziny, sznurki do prania idealne do grania w kometkę. słońce, leniwy czas i gniazdo 4 bocianów nad chatą.

dzieciaki, przede wszystkim dziewczyny, codziennie fundowały nam przynajmniej jeden występ. najpierw z wielkim przejęciem pisały zaproszenia, sprzedawały bilety, a potem - ukłony i tańce przed publicznością.

Jasiek raczej się w to nie mieszał, potem dopiero, kiedy publiczność w kolejnym występie zaczęła domagać się historii, fabuły, odgrywał rolę konika, który wiezie 4 księżniczki na bal. konik brykał, księżniczki odtańcowywały swoje, a potem odwoził je do domu :).
z sobiboru robiliśmy małe wycieczki, na grzyby i spacerem przez wieś

przyjrzyjcie się dobrze, jak praktycznie można zasosować claudię schieffer do osłonięcia siana przed deszczem

do włodawy, oglądać kościół, synagogę i cerkiew, bardzo blisko siebie. cerkiew działająca, chociaż chyba niezbyt intensywnie (musieliśmy odszukać kościelnego i prosić o otwarcie), kościół - jak to w polskim miasteczku, działający intensywnie, a synagoga już tylko jako muzeum (ale bardzo ładnie odnowiona; wystawy w muzeum warte zobaczenia)

wyprawa na weekendowe przejście graniczne w następnej wsi, zbereżu, lekko trąciła absurdem - do przejścia jedzie się piaszczystą drogą przez łąki, potem idzie się taką drogą nad bug, a później trzeba odczekać trochę w kolejce, w której przeważają miejscowi, przenoszący kolejne ładunki papierosów mińsk i taniej wódki z ukrainy. klimat specyficzny, ale słońce, rzeka, łąki, ma to swój urok...

i nad niedalekie jeziora - białe tylko dla najwytrwalszych (po ciszy małej wioski, nad jeziorem nagle zaatakowały nas stragany, dmuchane zjeżdżalnie, smażalnie, dudniące bary i inne letnio-plażowe atrakcje), ale pozostałe opustoszałe i nie za bardzo zachęcające do kąpieli

i do muzeum obozu Sobibór - jedynego, w którym żydzi zbuntowali się i zdołali uciec. niemcy, wściekli, zlikwidowali obóz i zacierali wszelkie ślady po nim, więc nie ma tu zabudowań, tylko niewielkie pozostałości i kopiec z ziemią z masowych grobów. cisza i las.

i jeszcze trochę leniuchowania

a w kolejny weekend rozjechaliśmy się już, Ania, Maciek, Ola i Zuzka zostali jeszcze w sobiborze, Aga, Maciek, Helenka i Ninka pojechali do dąbia, a my - z powrotem do lublina. tym razem bylo mniej deszczu, za to za oknem naszego hotelu/domu archodiecezjalnego - koncert męskie granie, którego słuchaliśmy i oglądaliśmy z rusztowania zostawionego przez robotnikow remontujących hotel tuż przed naszym oknem :). w niedzielę zjedliśmy świetne żydowskie śniadanie w mandragorze i pospacerowaliśmy trochę po mieście, które znów bardzo się nam podobało. no i byliśmy jeszcze w jednym podziemiu - pod rynkiem lubelskim można obejrzeć stare piwnice i male przedstawienie, trochę starszne, ale dla dzieciaków bardzo wciągające.

i postanowiliśmy wracając wstąpić jeszcze do nałęczowa. postanowiło tak najwyraźniej sporo osób, bo w nałęczowie były tłumy, oblegające park (i wszystkie jadłodajnie w nim), więc pochodziliśmy tu i tam, zjedliśmy niezbyt dobre lody i już. nałęczów nas nie zachwycił.

cała wyprawa trwała dwa tygodnie, ale wydawała się dłuższa, bo ciągle się gdzieś przenosiliśmy, jechaliśmy, oglądaliśmy dużo nowych miejsc. żałowałam trochę, że nie mieliśmy rowerów - moglibyśmy mniej czasu spędzać w samochodzie. ale Ninka i Jasiek nie wydawali się zniechęceni do jazdy samochodem, to był zwykle ich czas na odpoczynek, słuchanie płyt - i gadanie. Nina szczególnie miała natłok pomysłów - postanowiła być pierwszą małą dziewczynką, która coś zaprojektuje, i przez całe wakacje opowiadała nam o samochodzie, który chciałaby zaprojektować i zbudować. samochód miał się nazywać Erkores, miałby szklany dach, byłby trochę mniejszy od audi i miał wysuwaną toaletę, żeby nie trzeba było się zatrzymywać na siku. znaczek Erkoresa to kwiatek w kółku. Nina bardzo się zaangażowała w obmyślanie, wypytywała, czy da się wyprodukować jeden taki samochód, czy trzeba miec własną fabrykę i ile to kosztuje. wciągnęła całą rodzinę w swój pomysł :). Jasiek przysłuchiwał się z uwagą i trochę ściągał, wymyślał swój samochód, ale niewiele się on różnił od Erkoresa Niny.
świetne było to, że oboje doskonale się czuli z częstymi przeprowadzkami, byli (Nina szczególnie) bardzo zainteresowani zwiedzaniem, chcieli poznawać nowe miejsca i słuchać nowych historii. Nina bywa onieśmielona, ale Jaś często potrafił zagadnąć kelnerki czy sprzedawców, prosić o to czego potrzebuje, samodzielnie sobie radził w wielu nowych sytuacjach. a po powrocie, po jednej nocy w domu, zapytali dokąd się teraz będziemy przenosić :)
chciałabym już wysłać chociaż trochę nowego bloga w świat, więc ten idzie na stronę - a o przedłużaniu wakacji, o morzu i o chopinie postaram się jutro.
i jeszcze tylko - dzięki za zdjęcia dla: Agi i Maśka, Ani i Maśka, Niny małej i dużej, Jaśka, Helenki i Inżyniera :)

kozy

2011-07-03T01:45:00.001+01:00

znowu przegląd rozmaitości, kozy będą się przewijać w rolach bohatorów pozytywnych i nie. już chyba dałam kiedyś wyraz mojemu ulubieniu dla tych zwierzów, no to macie ciąg dalszy.
najpierw, odgrzebki, dzień ojca. dużym nakładem pracy i rozmyślań (kolory, układ, podział zadań...) wykonaliśmy prezent:

a potem było jeszcze spontaniczne radosne kitwaszenie

no i niestety dalszą część dnia Inżynier spędzał w odosobnieniu od rodziny, pracując ku chwale, a my z Niną i Jaśkiem poszliśmy, klasycznie, na letni spacer do zoo. tym razem, wiedząc że przed zoo i w środku czeka nas wielki zalew balonów przekąsek gadżetów i innej szmiry, umówiliśmy się przed wejściem, że po jednej atrakcji na głowę. bardzo jestem dumna z dzieciaków, które takie umowy traktują poważnie, pamiętają i dotrzymują, sami siebie nazajem upominając, żeby nie prosić o więcej, bo umowa to umowa. więc bez targów, wrzasków i błagania, oglądaliśmy bardziej i mniej widoczne, szczęśliwe, przestraszone zwierzaki.

ciekawe wszystkiego i wspinające się na potęgę, dzieci zaglądały na drugą stronę. anonsowany na tabliczkach informacyjnych bawół się nie zjawił.

o niektórych zwierzętach naprawdę trudno powiedzieć, co tam sobie myślą.

ale koniec końców, i tak największą atrakcją sa kozy. w małej, niepozornej zagródce, pięknie łaciate (dwie z czarnymi łebkami i białą resztą), łagodne, cierpliwe, ciekawe ludzi. zjadały z ręki, przyglądały się. najwięcej czasu w całym ogrodzie spędziliśmy u kóz :)

a w weekend, na szczęście, pojawiła się rodzina Melonów i zabrała nas wszystkich, łącznie z zapracowanym Inżynierem, na rowery do palmir. dzień nie był przesadnie ciepły, ale jazda przez słoneczny kampinos, mimo że wymagała wysiłku (pisze to uczestniczka z najgorszą kondycją, która na końcu już ciężko robiła bokami, ale i tak była bardzo zadowolona :), fantastyczna. trochę suchego lasu, trochę bagna z wielgaśnymi komarami, trochę piachu i prowadzenia rowerów, po drodze jagody, jazda po grobli, plamy światła przedzierającego się między gałęziami. pięknie.

po drodze stanęliśmy na łączce na odpoczynek, i spotkaliśmy osobliwą kozią rodzinę.ojciec - kozi gandhi, nie zainteresował się nami specjalnie, spokojnie skubal trawkę. małe koźlątko zainteresowane nawet było, ale trochę bojaźliwie i z dystansem. no i matka koza, największe rogi w rodzinie, efektowne szarże. najpierw tryknęła Janka, a potem, bardzo inteligentnie, omijała dorosłych i usiłowała dopaść pozostałe dzieciaki.

ale tu interweniował Inżynier, z właściwym sobie połączeniem siły i techniki najpierw fotografując, a potem powalając przeciwniczkę

no i wreszcie dojechaliśmy do Palmir, gdzie powstał pawilon muzeum, bardzo dobrze wpasowany w otoczenie. niestety dotarlismy za późno żeby zwiedzać (ale na szczęście po negocjacjach ze stróżami udało się jeszcze wedrzeć do środka i skorzystać z dobrodziejstwa automatów wydających rozgrzewającą herbatkę instant oraz paluszki :), więc następnym razem.
rzucający się w oczy kontrast, radosne dzieciaki, zainteresowane miejscem i wypytujące o tabliczki na grobach (mosze..., agronom, tadeusz..., technik, maria..., nauczycielka...), ale zbyt zajęte sobą i energiczne, żeby zagłębić się w zasmuceniu śmiercią - i rzędy krzyży z prostymi podpisami, rozstrzelany, rozstrzelana.

i jeszcze dwa spacery letnie, upalne, wakacyjne: na rowerach do wilczeńca (zaczęło się radośnie i brykająco, ale na koniec Jasiek nie omieszkał ryknąć w głos ;)

i drugi, z latawcem na łąkę. dużo zdjęc, bo mi się bardzo podobają, i tak wybieram co dziesiąte :)

buddies:

zdjęcie niżej robił Jasiek, który wydaje się zawsze bezsensownie machać aparatem, a jakoś jednak zwykle fajny kadr mu się uda

Nina plotła z trawy zjeżdżalnię dla krasnoludków

a na koniec moje dzieci zamieniłu się w indian (czarnego lisa i niedźwiedzicę z liści), porozumiewały się mową znaków i strzelały strzałami miłości (mamusiu, to nic nie boli, może takie małe ukłucie przez chwilę jak komar, a potem już się zawsze tęskni strrasznie za tą osobą jak jej tylko nie ma). dostałam kilkoma.

i jeszcze, szybko bo juz późno, ale zdjęcia z wczoraj. okropnie mi szkoda tego, że pogoda zmarnowała świetne wydarzenie - eugeniusz, instalacja dla dzieci na powitanie prezydencji, genialna: wielkie włosy (Beza!) do przebrnięcia, nos do pogrzebania, dłonie do przysiadania i szalony hipopotam w głowie. żal, bo i ludzi niezbyt dużo, i nie dało się skorzystać ze wszystkich funkcji. ale bylismy dobrze zabezpieczeni deszczowo, więc Nina z Jaśkiem zanurzyli się we włosy, przeszli nos, pomyszkowali tu i tam. skończyło się na pierogach i ciastach w ogrodach, nowym miejscu do odkrycia. niektóre zdjęcia niewyraźne, bo telefon w deszczu czasem łapie krople zamiast ostrości.

po eugeniuszu byliśmy jeszcze jednymi z bardzo nielicznych widzów koncertu na nowym mieście, kapela ze wsi warszawa i hedningarna, cukunft, świetne. ale było już zimno, więc posłuchaliśmy trochę, zajrzelismy w różne kąty i do domu. szkoda, ot.
a dzisiaj - spacer deszczowców:

kosmojamnik i wprawki podatkowe

2011-06-20T20:57:00.001+01:00

przeleniwiliśmy się przez weekend i nie ma zdjęć - a zresztą, nawet gdyby były, chwilowo mam komputer pozbawiony ludzkiego edytora zdjęć (oraz komputer z wygodnym edytorem ale pozbawiony prądu), więc i tak nie mam cierpliwości ich obrabiać. ale było bardzo przyjemnie, po pierwsze, na rowerach (szczęśliwie było blisko :) pojechaliśmy w sobotę do dziekanowa (przez Ninę i Jaśka nazywanego uparcie Dzikanowem :), na piknik przedszkolny. pogadaliśmy, dzieciaki pobrykały, Lulka - będąc psem grzecznym, spokojnym i bardzo dobrze znoszącym dziecięce pieszczoty - była atrakcją popołudnia. przedszkole lubimy tym bardziej, że nie tylko jest fajnym miejscem dla dzieciaków, rozwijającym, bezpiecznym, przyjaznym, ale też poznajemy dzięki niemu fajnych innych rodziców, co jest bardzo miłym efektem ubocznym.
w niedzielę odwiedził nas Jacek, którego nie widzieliśmy od dawna, pogadaliśmy, poszliśmy na spacer, zmoczył nas deszcz. dzieciaki bezproblemowo oswoiły się z wujkiem, co nie zdarza się tak znów często :)

a dzisiaj Ninka i Jasiek zupełnie mnie rozłożyli swoją twórczością, do tego stopnia, ze jednak nie mogłam sobie odmówić fotografowania. Jaś przyniósł z przedszkola kosmojamnika:

jak tak siedzi na ogonie to starruje w kosmos :)

natomiast Nina, zachwycona wizytą na poczcie, dała się natychmiast zachęcić do dawnej ulubionej zabawy Oli i mojej, czyli wypełniania pocztowych druczków. siedziała sobie przy stole kiedy robiłam kolację i od czasu do czasu wykrzykiwała: mamusiu, jaka jest nazwa zobowiązanego? albo mamusiou, nazwa organu podatkowego??? (jak można się zorientować na początek, bardzo praktycznie, wybrała druk podatkowy) bardzo sprawnie szło jej odczytywanie tych wszystkich magicznych słów, no i starannie wypełniała, o tak:

urząd/użont mnie urzekł :)

a dziś przy kolacji napadła ją melancholia i tęsknota, w zasadzie potencjalna, za mamą kiedy umrze. wyobraziła sobie, że umrę, i w związku z tym poprpsiła, żebym dała jej moje zdjęcie oprawione w ramkę, żeby mogła mnie wspominać jak umrę. na razie ta śmierć jest odległa i raczej teoretyczna, ale Nina ma też sporą skłonność do dramatu, i jak już wprowadzi się w taki smutny nastrój, to nakręca się coraz bardziej, przywołując coraz bardziej dramatyczne obrazy, i trochę trzeba ją hamować w tym zapędzaniu. Jasiek znacznie spokojniej podchodzi do sprawy, wprawdzie też chętnie dostałby zdjęcie, ale też bez problemu przyjmuje zapewnienie, że tak szybko nie umrę i na razie zdjęcie nie będzie potrzebne. te dyskusje tragikomiczne, ale trochę czuję że zapewniając ich, że nie umrę szybko, stąpam jednak po kruchym lodzie...

kraków i prace domowe

2011-06-15T23:11:00.000+01:00

wykorzystując pretekst związany z dziennikiem praktyk Inżyniera i koniecznością uzyskania podpisów, pojechaliśmy na niedzielę do krakowa. pociągi zaplanowane idealnie (zepsuty nadal samochód był idealnym pretekstem do jazdy pkp :), nie trzeba wstawać zbyt wcześnie, ale można przyjemnie zacząć dzień

a śniadanie można zjeść w warsie i bardzo jest dobre. a urocza pani kelnerka z wielkim lokiem/kokiem pyta troskliwie, i jak się gościmy?

dzieciaki znów zachwycone pociągiem, szalały w warsie, rysowały na podkładkach, zadowolone z wycieczki.
no i jeszcze przed południem wylądowaliśmy w krakowie. chcieliśmy zacząć od sztuki (jeszcze przed konsumpcją), więc - po rytualnej pogoni za straszliwie leniwymi gołębiami - spacerkiem przez planty do bunkra sztuki.

po drodze jeszcze całkiem nowy plac szczepański (dla nas nowy, w ogóle to chyba już parę lat działa) - nie jest to di trevi, chociaż chciałoby być, i strasznie dużo betonu - ale niech tam, planty za rogiem, a fontanna, choć brzydka, to popularna.

za to w bunkrze tym razem trudno było się nam odnaleźć. dużo koncepcji, czytania, wyjaśniania - ale emocji jakoś nie za wiele. zajrzeliśmy we wszystkie kąty i najfajniej było w księgarni :)

a potem już ze spokojem w duszy mogliśmy udać się przez planty i rynek (ile tam ludzi! ciągłe przeciskanie się przez tłum nieco męczące, ale z drugiej strony przejście przez rynek i grodzką daje pojęcie, co to atrakcja turystyczna ;) na faktastyczny obiad w ogrodzie za starą kamienicą. dzieciaki brykały, dorośli gadali i popijali (boski brak samochodu!), nagła teleportacja do ciepłej toskanii jakby.
a później znów zanurzaliśmy palce w fontannie, tym razem jaju

i po małej wyprawie - kolejny podpis! - na sam koniec błoni mogliśmy zmierzać do podziemi rynku. niestety, nad tym planem krąży fatum, najpierw mieliśmy jechać zobaczyć i się nie udało, tym razem pojechaliśmy, ale nie zdążyliśmy nawet wejść do podziemi - kolejka niewielka, ale była, a pociąg nie mógł czekać. ech, następnym razem...
więc jeszcze spacer floriańską (do kompletu najbardziej zatłoczonych deptaków), ostatni obwarzanek (mak, mało wypieczony, i kminek z solą) i znów do pociągu. zmęczeni, ale szczęśliwi, do domu ;). kraków na jeden dzień, bardzo przyjemny.

(Nina strzela focha, bo oczywiście jak Jasiek na barana, to ją też niespodzianie ale strasznie zaczynają boleć nóżki, zadziwiająco zaraźliwa choroba...)

w poniedziałek natomiast Ninkę i Jaśka ogarnęła pasja kulinarna. nachodzi ich tak raz na jakiś czas, szczególnie od momentu, kiedy Nina dostała książkę kucharską dla dzieci. książka rzeczywiście dość fajna, niektóre przepisy uroczo proste, więc gotujemy, a raczej - oni gotują, ja pomagam i dokumentuję. najpierw - Nina czyta listę potrzebnych sporzętów i składników, Jaś biega po kuchni i gromadzi. potem - owteiranie puszki z pomidorami i wyciskanie czosnku. z czosnkiem nie tak łatwo...

ale już zrywanie ziół to sama przyjemność

ich siekanie (dzięki tajemniczej maszynce, która nareszcie znalazła zastosowanie) - też idzie w miarę gładko

no i efekt jest jak się patrzy:

a dzieciaki, dumne z siebie i radosne, przed jedzeniem śpiewają tak:

z tym gotowaniem zresztą sprawa jest skomplikowana, bo ani Nina, ani Jasiek nie lubią prostych codziennych preac typu nakrywanie do stołu - to nuda i banał i niech ktoś to zrobi. marudzą, protestują i uznają za dopust boży. ale co innego z przygodą okazjonalną, nawet wymagającą znacznie większego wysiłku - gotowaniem. wtedy, i owszem, zwykle oboje się angażują, prześcigają się w pomysłach i pomaganiu, ale i współpracują. czasem zapał nieco opada jeżeli rzecz trwa długo albo wiele jest czynności dla nich zbyt trudnych, ale najczęściej mają wiele radości z takiego robienia samemu - i dumy z efektu :)

inna praca domowa (przy-domowa) którą bardzo polubili to sadzenie roślin w ogrodzie. z zapałem wybierają kwiatki, instruują się nawzajem co i jak zrobić, i coraz sprawniej im to idzie. aksamitki, łubin, ostróżka, naparstnica, malwy, bratki, róże - bardzo pozytywnie przyjmują te wysiłki, więc ogródek rośnie. dzisiaj w pracach towarzyszyła im Ala, któej Jasiek starannie wyłuszczał jak się sadzi (a Ala odwdzięczyła się historią o upadku z roweru :)

a na koniec przyszedł tata i pochwalił :)

niedziela na żoli

2011-06-05T23:33:00.000+01:00

rekompensując sobie wczorajszy niedosyt spotkan i rozrywek (pozasamochodowych :), postanowiliśmy spędzić dzień bez samochodu na aktywnościach sportowo-miejskich. wsiedliśmy na duże rowery, i przez park młociński (który jest prawdziwym fajnym lasem, niewielkim, ale i nie za bardzo zaludnionym)

pojechaliśmy na kępę potocką. trochę wysiłku nas to kosztowało (szczegolnie przejazd wzdłuż budowy mostu północnego jest wyzwaniem, samochody mijają się z rowerzystami, każdy ma inną trasę, czasem trzeba przejechać po torach, czasem kawałek po piachu albo przez las - niestety trasy tymczasowe są tylko dla aut), ale się udało, a momentami jazda była superprzyjemna - wzdłuż wisły po ścieżce albo długimi zjazdami przy lesie bielańskim.

na kępie najpierw pogadaliśmy i zjedliśmy lody z Danielem i jego wielgaśnym psem, który waży tyle co ja i uwielbia się przytulać :), dzieciaki pohasały na placach zabaw - chłopaki głównie grały w piłkę, a dziewczyny się bujały

a potem wsiedliśmy do kajaków. kanałek na kępie głębokość ma skromną (na oko jakieś 1,2m max), powierzchnię nieprzesadnie dużą - ale wystarczającą żeby się nie zderzać z innymi, ruch pojazdów wodnych niezbyt intensywny, a prądy żadne - czyli wszystko to co jest potrzebne do eksperymentów kajakarskich. eksperyment wprawdzie przeprowadzany byl z myślą o ewentualnym małym spływie Bugiem, ale jak na pierwszy raz kanałek wystarczył spokojnie. wyposażeni odpowiednio

wypłynęliśmy na akwen. pływało się nieźle, choć były i pewne trudności: kajaki ze względu na głębokość wody i ilość glonów pozbawione były steru, więc bardzo łatwo obracały się i trudno było utrzymać trasę po prostej. poza tym, siedzenie z małym człowiekiem przed sobą - i wiosłowanie mu przed nosem - rodzi zagrożenie, że mały wysiądzie z wielkim siniakiem na czole, obitym przez wiosło. nie udało nam się wymyślić rozwiązania, niemniej jednak dzieciaki zeznały że są zadowolone i fajne takie pływanie - nie podobało im się tylko że wysiadały mokre, bo my z Przemkiem w upalny dzień nie odmówiliśmy sobie chlapów wiosłami :)

potem jeszcze chwila bryków na placu zabaw (żeby spódnica przeschła :)

i ruszyliśmy do kolejnej żoliborskiej atrakcji, coco de oro, na obiad. dania kucharzy ze sri lanki (prawdziwych, widzieliśmy) pyszne, pachnące - te dla dorosłych palące, te dla dzieciaków bardzo delikatne. niestety, o ile Nina jak zwykle wciąga wszystko z radością i ciekawością, o tyle Jasiek mimo wcześniejszych zapewnień że jest głodny - jak zwykle na widok dania odmówił współpracy. problem polegał na tym, że chcial ryż z kurczakiem, a tu w ryżu pojawiły się warzywa, wstrętność nad wstrętnościami. tu wyjaśniam, że o ile Nina je bez problemów, sporo, chętnie, i lubi eksperymenty (do pewnych granic, ale jednak) - o tyle Jaś je mało i w zasadzie mógłby się odzywiać wyłącznie mlekiem, ewentualnie w przetworach. to, że je mało, to pół biedy (z tych niewielkich ilości jedzenia potrafi wyciągnąć niezłe ilości energii), o tyle kompletny brak różnorodności jednak trochę nas martwi. poza tym, Jasiek jest odporny na wszelkie typowe rodzicielskie szantażyki w styku nie będzie deseru - wzrusza tylko ramionami i bez problemu przyjmuje, że deseru nie zje (i zwykle rzeczywiście się o niego nie upomina). prośby i tłumaczenia, że bedzie głodny, a przez następne parę godzin jedzenia nie zobaczy, też zbywa obojętnie (i faktycznie nie upomina się o nic do jedzenia, czyli bywają dni, kiedy od śniadania do kolacji tylko pije). no i największe moje zmartwienie - że w 99% przypadków stwierdza, że czegoś nie lubi, nawet tego do ust nie biorąc. za to jak się już go uda, po różnych podstępach i namowach (które zwykle wykonuję ja, pod nieco ironicznym spojrzeniem Inżyniera, który od razu chce zabierać i brać głodem), przekonać do spróbowania, Jasiek zwykle stwierdza, że owszem, dobre i da się zjeść. tak bylo i tu, okazało się, że cukinia nie gryzie, a marchewka nie jest straszliwie pikantna, i zostały zjedzone. uff.
coco jest fajne też daltego, że dużo miejsca do zabawy, i dorośli mogą spokojnie poczytać zjeść porozmawiać, a dzieciaki bawią się i wszystkim jest przyjemnie.

i jeszcze tylko o jednym powodzie rozpoierającej nas dumy z naszych dzieci, które nauczyły się, że kiedy w weekend rano wstają, wcale a wcale nie muszą natychmiast wstać i rodzice. Nina z Jaśkiem wstają sobie, zaglądają czasem do nas na paluszkach, a kiedy widzą że śpimy - biegną się ubrać, umyć, a czasem nawet ścielą łóżka - i ruszają do zabawy. i tak, dzięki ich wyczuciu i taktowi, dziś - po wczorajszych stresach - udało nam się dospać do 10, kiedy Jaś nie wytrzymał i delikatnie zaczął nas zachęcać żebyśmy jednak zobaczyli dzień. dzieciaki kochane :)

taka piękna katastrofa

2011-06-04T22:58:00.000+01:00

jechaliśmy dzisiaj na piknik urodzinowy Oli. w świetnych nastrojach rano spakowaliśmy manatki, sportowe, namiotowe (nocleg na łące pod namiotem był jedną z głównych atrakcji), trochę pyszności do podjadania w drodze i na miejscu - i ruszyliśmy, zabierając po drodze Magdę.
jechaliśmy sobie przyjemnie przez bardzo słoneczne miasteczka, wioski i pola. widoki piękne, wszystko zielone, drogi coraz lepsze, fajnie. zatrzymaliśmy się na obiad w skansenie w tokarni, gdzie dużo miejsca, z psem nas nikt nie pogonił, zjedliśmy nieźle i jeszcze po cichu udało nam się trochę zobaczyć - na przykład aptekę i kurnik. urocze miejsce i jeszcze tam pewnie trafimy.

jechaliśmy dalej, aż tu nagle w jędrzejowie nasze (właśnie po raz trzeci naprawione) auto zachrzęściło, zachrobotało i piknęło żałośnie, że zaraz mu się silnik zatrze. na to zgrzytnęliśmy my, ale nie było innego wyjścia (na pikniku nie było już niemal nikogo bezalkoholowego kto mógłby przyjechać po nas, zresztą spory kawałek), wezwaliśmy lawetę, a sami usiedliśmy na piknik w przydrożnej trawie. całkiem było miło, muffiny smakowały jak rzadko, mieliśmy owoce, marchewki, książeczki do kolorowania, piknik w porządku :) po godzinie czekania przyjechał pan, zapakował nas wszystkich razem z autem

i pojechaliśmy z powrotem
szkoda pikniku w dużym towarzystwie, szkoda spędzać tyle czasu w samochodzie w taki ładny dzień -ale jak już musiała się przydarzyć katastrofa, to przynajmniej nie były to najgorsze okoliczności :)

zły człowiek

2011-06-04T00:45:00.002+01:00

kiedy wychodziliśmy z domu w środę, dzieciaki przybiegły do mnie z wiadomością, że wyłamane są deski w naszej furtce na podwórko (faktycznie, ktoś wyłamał 3 najniższe). no i zastanawiają się, kto to mógł zrobić.

Jaś: może to ten zły człowiek!

ja: ale jaki zły człowiek?

Jaś: ten zły, dede... dedel...

Nina: Jasiek, nie dedel, tylko deweloper!

amerykan

2011-06-02T22:23:00.000+01:00

zrobiłam dziś na kolację naleśniki w rodzaju amerykańskich, grube i pulchne, jedliśmy je sobie z truskawkami, cukrem pudrem, miodem i aż żałuję że nie fotografowałam. opowiadam Nini i Jaśkowi, że amerykanie jedza dość fatalnie, ale mają pare fantastycznych wynalazków, jak takie plackonaleśniki albo sernik. na co Nina, praktycznie podchodząc do sprawy, mówi: Mamo, to może byśmy się zaprzyjaźnili z takim amerykanem. on by nam robił takie placki, i sernik...
szukamy amerykana do sernika!

weekend warszawski

2011-05-31T22:27:00.000+01:00

bardzo lubiąc kopernika, postanowiliśmy w sobotę pójść sami i jeszcze gości zaprowadzić na piknik naukowy polskiego radia i właśnie kopernika. piknik chyba w porządku, ale my nie trafiliśmy najlepiej, późno, a było strasznie tłoczno i trochę zimno. więc ani zdjęć nie ma, ani wrażeń specjalnych, poza tym, że w przyszłym roku warto pojawić się wcześniej - albo wcale, bo może sam kopernik jednak bardziej atrakcyjny, wszystko można zobaczyć, nikt się pcha na głowę, i smrodek popcornowo-kiełbasiano-balonowy też nieobecny. w każdym razie, widzieliśmy chociaż kawałek.
w niedzielę zrobiło się cieplej i wylegliśmy na miasto, najpierw - do pociech, ktore niezawodnie są uroczym miejscem doskonalym do zabawy. Nina i Jasiek razem z Zuzką korzystali ile wlezie, ciacha, drabinki, huśtawki, instrumenty do grania...

potem przemieściliśmy sie przez słoneczne miasto na mokotów, gdzie zalegliśmy pod drzewem w parku dreszera, korzystając ze wszystkich urokow życia - najpierw pizza na trawie, potem lody w waflach. oblizywanie palców, leżenie do góry brzuchem, wygrzewanie się na słońcu, przyjemności

po takim niespiesznym, rozgadanym czasie drugą połowę dnia wykorzystaliśmy na sport i ćwiczenia. najpierw - wycieczka na rowerach, oglądanie zmian w okolicy. zmienia się dużo, domy większe i mniejsze rosną jak grzyby po deszczu, błyskawicznie. dużo przeciętnych, trochę beznadziejnych i niewiele naprawdę fajnych, szkoda - ale z drugiej strony dobrze że jakoś rosną w miare równo i chyba jest szansa, że wkrótce okolica będzie bardziej cywilizowana. teraz, zawieszona między polem pszenicy, ogrodzoną groźnym murem willą-zamczyskiem i masą domków produkowanych seryjnie, przede wszystkim tonie w budowlanym błocie mniej albo bardziej zaawansowanych inwestycji. wolałabym uliczki, domy i drzewa - i jasne rozgraniczenie terenu łąk i zamieszkania. teraz wszystko wymieszane, ani łąki fajne (bo zaśmiecone gruzem i odpadkami produkowanymi przez wędrownych budowlańców), ani domki przyjemne (bo wszyscy docierają do nich przez błoto i kałuże albo przez tumany kurzu z wyschnietej drogi szutrowej).
ale wycieczka rowerowa po okolicy wciąż miła :)

Nina - portret własny na rowerze:

a na koniec na rowery wsiedli Nina i Jasiek. Jaś na swoim nie zdziała już wiele nowego, mknie na nim bardzo sprawnie, więc ćwiczy tylko parkowanie w efektownych miejscach i ściga się z każdym chętnym. za to Nina błyskawicznie opanowuje swój nowy pojazd, w jedno popoludnie nauczyła się samodzielnie jechać po prostej i większych łukach. naprawde świetnie jej to idzie, nie boi się, rozpędza dobrze, nieźle panuje nad - dużo większym od poprzedniego - rowerze. czasem zdarza się gorzej celować, ale generalnie podziwiamy jej sprawność i zapał

tu jeszcze podtrzymana przeze mnie, ale teraz pomoc potrzebna jest tylko przy ruszaniu i wąskich zakrętach.

no i, wracając do starych zwyczajów, ostatni pomiar naszych dzieci. mierzyliśmy i ważylismy, i oto co wyszło:
Nina - 11,5 cm i 20,5 kg (czyli okolice 75. centyla)

Jaś - 98,5 cm i 14,5 kg (czyli okolice 25. centyla)

no i tak sobie rosną :)

dzień m

2011-05-26T20:42:00.000+01:00

dzisiaj rano kiedy byłam w łazience (zwykle ja wstaję pierwsza, a reszta rodzinki zaczyna otwierać oczy dopiero kiedy już zjem śniadanie i wrócę ze spaceru z Lulką), jakieś ciche tupoty wymknęły się z domu i przebiegły przez trawnik... a kiedy kończyłam śniadanie, do domu wmaszerował Jasiek z Przemkiem, z dumą niosąc zbiory z porannej łąki

to była pierwsza niespodzianka. potem jeszcze w przedszkolu, buziaki, uściski i laurki jak się patrzy.
a wieczorem, kiedy Przemo wrócił z pracy, pierwszy raz w tym roku pojechaliśmy wszyscy razem na wycieczkę rowerową. jazda między polami z bardzo zielonym zbożem, łąki z jaskrami, świeżo ogłowione wierzby puszczające pierwsze pędy, rozgryzanie orzeszków nad jeziorkiem (obserwując Lulkę w wodzie) - bezcenne.

5+

2011-05-25T21:51:00.000+01:00

dzisiaj suplement do ostatniej historii - najpierw zdjęcia z imprezy urodzinowej. Maciek z Frankiem robią bańkę, a przygląda się Jaś M. (Jasiów w przedszkolu jest 3, więc używa się inicjału - panie mówią, że Nina w przedszkolu nawet o naszym Jaśku mówi Jaś K. :)

a jak już poszli goście, to wyszły chodzące prezenty...

i jeszcze kilka obrazków z małej ucieczki z miasta. w ostatni czwartek Ola zabrała dzieciaki na urodzinowe kino i lody. wracaliśmy, gorąco, a tu korek na całego. zamiast więc nudzić się i marudzić, zjechaliśmy na bok, zaparkowaliśmy i bryk na plażę. super piasek, Nina i Jasiek na początku trochę zdumieni, ale potem ruszyli do rysowania po piasku, i nawet zamoczyli palec w rzece, i nie odpadł. a w tle, zauważcie, stadionowy koszyk rośnie

za to w poniedziałek Nina poszła z koleżankami w odwiedziny, a my z Jaśkiem postanowiliśmy niespiesznie skorzystać z uroków Żoliborza. ciacho w cukierni.

wiosna w pełni piękna jest, wszystko zielone i śpiewa. czasem gorąco, czasem ciepło, wygrzewamy się na slońcu. Jasiek zapalił się do ogródkowania, wciąż dopytuje, czy będziemy coś sadzić, chce kopać i grabić. Nina chce jeździć na rowerze. przyjemny czas.

5

2011-05-24T23:15:00.000+01:00

przerwa nie taka niby długa, a do opowiedzenia znowu się nazbierało. po pierwsze, urodziny Ninki:

przygotowania trwały długo. etap I - z udziałem Julki i Natalki - to robienie piątek (efekt wyżej). z soczewicy, kaszy, curry, kakao, keczupu, filiżanek, owoców, cynamonu, fasolek. dzieciaki pięknie układały, rysowały, z przejęciem - dużo świetnych piątek. a na koniec - taka:

etap II - już w dzień przyjęcia, na które zaproszone było całe przedszkole i jeszcze przyjaciółka, i sąsiadki. trzeba było przygotować poczęstunek dla całej masy gości! Nina bardzo przejęta, nabijała pomidorki na patyczki, robiła sałatkę owocową, pomagała piec ciasta. Jasiek - gdzieś na orbicie :)

no i etap III - tuż przed gośćmi - dekoracje. tu kierownikiem był Przemo, ale dzieciaki asystowały, nosiły, nawet chciały dmuchać balony, chociaż to akurat trudne

a tu już gotowi, czekamy...

no i niestety resztę muszę opowiedzieć, bo z przejęcia właściwie nie zrobiliśmy zdjęć. przyszło bardzo dużo gości, co Nince się bardzo podobało, chociaż w pewnym momencie zrobiło się chyba trochę za głośno, za wiele zamieszania, więc zgarnęła dwie przyjaciółki i schowała się w sypialni. ale potem wyszła na tort, i biegała z dzieciakami, bardzo uradowana. były bańki - wielkie i pączkujące, na dworze, więc trochę deszcz przeszkadzał, ale wychodziły całkiem nieźle. było malowanie kartonów i budowanie domów - w tym przodowały chłopaki-starszaki, które skutecznie pomalowały i siebie. dużo biegania, zabawy i szaleństw, nam się podobało :).
Nina dostała całą górę fantastycznych prezentów, a wśród nich - rower. znacznie większy niż poprzedni, i bez bocznych kółek. Przemo ma więc okazję do biegów, a Ninka ćwiczy z zapałem, bardzo zmotywowana, bo rzeczywiście świetnie jej idzie, mimo tego, że rower jest dość ciężki, szybko łapie równowagę i chyba już niedługo ruszy sama!

ostatni weekend spędzaliśmy we wrocławiu, do któego - w ramach przygód - dzieciaki i ja jechaliśmy pociągiem. intercity całkiem przyjemny, wagon restauracyjny okazał się atrakcją, a panowie z obsługi pociągu bardzo nas wspierali, oferując ciasteczka, podkładki w roli kartek do rysowania i pocieszające uśmiechy w chwilach kryzysu :)

weekend piękny - najpierw klasyk wrocławski w postaci wycieczki na pergolę, dzieciaki szybko sobie przypomniały, że pod iglicą były juz z Dziadkiem Czarkiem, i szalały wokół fontann i po parku. pergola odnowiona, Hala Stulecia w zaawansowanym remoncie - gorzej trochę z okolica, nie jestem pewna, czy da się przygotować Wytwórnię czy Pawilon 4 kopuł na Europejski Kongres Kultury, który już bardzo niedługo (zobaczcie tu: http://www.culturecongress.eu/). psy się kąpały, Babcia i Dziadek opowiadali historie, graliśmy we frisbee na rozgrzanej łące, pysznie!

potem jeszcze spacer z Arturem po Biskupinie (wrocławski klasyk trochę mniej znany) i - też pyszny - grill w Jarnołtowie, Jasiek zabrał się do oczyszczania basenu, a Lulka po raz pierwszy mogła pobrykać na wielgaśnym trawniku

a w niedzielę uroczystość rodzinna - komunia Krzysia, którego Przemo jest ojcem chrzestnym. Krzyś przerósł najwyższych kolegów przynajmniej o głowę, i uczestniczył w uroczystości tez nadzwyczaj dorośle, czytał wyraźnie, zachowywał się poważnie, dzielny chłopak :)

Nina i Jasiek zdecydowanie bardziej docenili obiad po uroczystości, a właściwie - możliwość swobodnego pobiegania w ładnym ogrodzie, wypróbowania różnych rozstawionych tam sprzętów (Jasiek, wyczulony na obiekty zabytkowe, krzyczy na widok takich na przykład starych kół zębatych - mamo, patrz, to jest stara rzecz!!)

potem był długawy powrót do domu, jeździmy jeszcze drogą wrocław-warszawa tylko dlatego, że wierzymy nieustannie, że w końcu będzie lepiej, ale na razie jeździ się coraz gorzej i jak tak dalej pójdzie, pół weekendu będziemy spędzać w samochodzie... za to droga warszawa-łomianki jakoś szybciej idzie, i po powrocie mamy jeszcze czas na prace ogrodowe - sadzenie kwiatków i ziół, koszenie trawy, nawożenie, chuchanie i dmuchanie na to co rośnie :) Jasiek z zapałem pomaga, kopie dołki, uklepuje i grabi ziemię, a gada przy tym co niemiara. Ninie starcza zapału na trochę krócej, ale za to bardzo chętnie wybiera rośliny w sklepach ogrodniczych, ogląda, dobiera kolory kwiatów. na razie mieści się nam to wszystko i jakoś rośnie :)

kwietnie, maje, lato, zima

2011-05-08T00:40:00.001+01:00

ostatnie dwa tygodnie mieliśmy bardzo podróżne, wiele się działo, więc teraz szybko zbieram i opowiadam, zanim umknie na dobre. na wielkanoc jechaliśmy do wrocławia okrężną drogą, przez kamionki. słońce świeciło, brykaliśmy po trawie i lesie u Mo, Wo, Zuski i Gutka (który jeszcze nie bryka), od razu można było poczuć nastrój wiosennego święta

Nina w pozie profesorskiej

a z kamionek szybką trasą dla wtajemniczonych - do wrocławia. i tu zagłębiliśmy się w przemiły rodzinny sosik, pogaduszki, leniwe przygotowania (bo w zasadzie niezastąpiona Babcia Ela wszystkie przygotowania wykonała, nam zostawiając tylko wisienki na torcie), spotkania, wygrzewanie na tarasie. fantastyczny dom zmieścił wszystkich, i jeszcze było miejsce na wyciągnięcie nóg. no i świętowanie.

fryzura - Nina Kaczkowska. przyszłość ma zapewnioną, Ola nie pozwoliła tylko przećwiczyć strzyżenia

potem Nina i Jaś zostali u babci i dziadka, a my wróciliśmy do łomianek na parę dni jako małżeństwo bez dzieci i zwierząt, i spędziliśmy je w dużej mierze jak zasłużeni emeryci, sadząc siejąc kosząc trawę :). no i wieczó kulturalny, najpierw od dawna oczekiwany łabędź (świetny), a potem - mazurki, które (na przyszły już rok) bardzo, ale to bardzo polecamy. stare miesza się z nowszym, ale nieprzesadnie nowoczesnym, korale skrzypce i liry korbowe, cuda. niestety nie dotarliśmy na targi instrumentów, ale może w przyszłym roku. zobaczcie tutaj: mazurki
zamiast mazurków, w soboę znow byliśmy już we wrocławiu - i okolicach. chłopaki pojechały na małą wycieczkę wrocławską, obejrzeć dom kultury agora i okolice

a potem w niedzielę wyjechaliśmy wszyscy w rudawy janowickie, na bardzo przyjemny spacer po niezbyt stromych górkach. nie udało nam się niestety zobaczyć wspinaczy (a Ola zdobywała kolejne drogi...), ale za to dwa pałace/dworki owszem. pewnie przyjedziemy znowu, bo takich miejsc w pobliżu jest wiele, i ciekawe. Nina i Jasiek zaskakująco bezproblemowo maszerowali po górach, tylko od czasu do czasu zadając sakramentalne pytanie daleko jeszcze???, a jeszcze na dodatek wspinając się ze mną na przydrożne skałki.

babcia Ela była zachwycona postawą wnucząt :)

druga wycieczka wrocławska była krótsza, na drogą stronę miasta - ale za to mila niespodzianka, fajny drewniany plac zabaw, otoczony zagrodami ze zwierzakami domowymi, i dużo miejsca na swobodne szaleństwa. miejsce - sielska dolina - trochę miejskie, trochę wiejskie, dla dzieciaków świetne, dla dorosłych też przyjemne. Nina z Jaśkiem i z Krzyśkiem i Hanką pobiegali, pogrzebali w piasku, wspinali się, zajrzeli kozie w oko i nutrii w zęby.

że Jaś to Inżyniera syn nieodrodny, trudno wątpić:

no i taka była piękna wiosna, prawie lato, a kiedy wracaliśmy, zaczął się smutek i niepogoda, śnieg na nas napadł

dzisiaj buszowaliśmy na agrykoli, na festiwalu funduszy europejskich, to była wycieczka pod hasłem - co mama robi w pracy. fajne stoiska, dużo atrakcji dla dzieci - od podarków w rodzaju baloników i długopisów po malowanie buź i eksperymenty naukowe - i dla dorosłych, szczególnie zainteresowanych zwiedzaniem różnych kątów Polski. bardzo, bardzo dużo pięknych miejsc można zobaczyć - i bardzo, bardzo dużo z nich dzięki pieniądzom z Unii robi się piękniejsze, bardziej przyjazne, dostępne i znane. tutaj zapraszam: http://www.polskapieknieje.gov.pl/

tyle propagandy na dziś.

Jasiek ostatnio strzela do nas pytaniami, na przykład: Tato, a jak się morduje? albo (w trakcie uroczystości rodzinnych, pokazując na zgromadzonych) Mamo, a powiedz mi, kto po kolei umrze?. ćwiczymy refleks. z jednej strony, oboje z Niną bardzo, bardzo dużo rozumieją, można im tłumaczyć skomplikowane sprawy i wiele zostaje w głowach. ale czasem te wyjaśnienia pączkują gdzieś w sposób nieoczekiwany, kiedy na przykład Jasiek, po wielu rozmowach o tym, że mamy w Polsce konstytucję, prezydenta, że trzeba się trzymać ustalonych zasad - oświadcza niezbyt posłusznej w przedszkolu Helence: Helena, ty tu nie decydujesz, tutaj rządzi prezydent!

i jeszcze urocza anegdota niezbyt elegancka - w niedawne urodziny Przemka dużo było mowy o jubilatach, o urodzinach, prezentach. na koniec dnia przy myciu zębów Nina puściła małego bączka, a kiedy Przemek nasrożył się nieco, Ninka z uśmiechem rezolutnie oświadczyła: Dla jubilata! :))

wielkanoc

2011-04-26T19:44:00.000+01:00

na po-Wielkanoc, zamiast kartek których w tym roku niestety nie zdążyliśmy napisać i wysłać - wiersz Gałczyńskiego:

Dzieci na Wielkanoc
Dzieci na Wielkanoc są inne niż zazwyczaj,
w dzieciach na Wielkanoc jest moc tajemnicza,
dzieci na Wielkanoc
wstają bardzo rano
i pytają: - Dlaczego dzwony tak głośno krzyczą?

Dzieci na Wielkanoc mają czerwone usta,
czerwonymi ustami plotą różne głupstwa:
czy strażak śpi na wieży,
czy słońce to jest księżyc
i dlaczego hiacynty zaglądają w lustra.

Ty dzieciom na Wielkanoc odpuść wszystkie winy:
że rozlały atrament, że zbiły słoiki -
gdy tak smacznie śpią nocą,
nie dziw, że we dnie psocą,
że wciąż w ruchu są, jak małe listeczki brzeziny.

Ty także byłeś mały. To historia dawna,
powiadasz. Ja rozumiem - dzisiaj nosisz krawat,
parasol i notesik,
ale gdyś jest wśród dzieci,
czy nie jesteś znów dzieckiem, powiedz, czy nieprawda?

Widzisz, ten świat jest wciąż niedoskonały:
jednym ciągle zbyt groźny, innym wciąż zbyt mały -
ale wiedz: ciemne drogi,
troski, trudy i trwogi -
że dzieci, zawsze dzieci w nim opromieniały.

I jeszcze jedno cierpkie słówko jegomości
podrzucę na odchodnym, z sympatii, z miłości:
że gdy dzieciom, mój panie,
zechcesz kropnąć kazanie,
zaczynaj od kazania do własnych słabości.

uściski świąteczne!

konie i palmy

2011-04-20T23:54:00.001+01:00

dziś szybka relacja z pięknego wiosennego weekendu, bo jak nie dziś, to nigdy, a było fajnie. Przemo w berlinie, więc spędziliśmy cały weekend we trójkę. zaczęliśmy od ogrodu, który po zimie bardzo potrzebował wsparcia pomocy i zadbania. sianie kwiatków, grabienie, sadzenie ziół itp. - wszystko było dobrze dopóki Nina z Jaśkiem nie dowiedzieli się, że nawóz który rozrzucamy składa się m. in. z łajna krowiego. ta szokująca informacja wygnała ich natychmiast jak najdalej od wstrętności - a tak się złożyło, że jak najdalej był akurat plac zabaw. a popołudniu odwiedzili nas Pola, Milena i Paweł, których zabraliśmy do Wilczeńca na konie. Nina wniebowzięta i zawzięta, musiała być pierwsza na siodle. ale zaczęliśmy od czyszczenia i oswajania zwierza, wszyscy razem oczywiście

a potem już było wskakiwanie na siodło. najpierw Nina, która tak długo naczekała się na jedną ze swoich ulubionych rozrywek, że za nic w świecie nie zgodziłaby się czekać jeszcze dłużej. dodatkowo, Nina była niezłym przykładem dla Poli i Jaśka, bo rzeczywiście ma chyba trochę talentu - a z pewnością odwagi: gimnastykuje się z zapałem, nawet trudne ćwiczenia nie sprawiają jej problemu, i mimo raczej leniwego tempa spaceru zupełnie nie jest znudzona siedzeniem na koniu.

potem na konia wskoczył Jasiek, ale on z kolei raczej nie będzie jeźdźcem - nudzi mu się po pięciu minutach i bardzo chętnie, bez awantur oddaje swoją kolejkę (i nie dopomina się o następną). ostatecznie jakoś to wytrzymuje, ale na krótko i woli jednak chodzić po ziemi.

a potem na koniu wylądowała Polka, dla której była to jedna z pierwszych jazd w życiu, więc spore przeżycie - ale bardzo była dzielna i odważna, też się gimnastykowała i też chciała jeszcze :)

w niedzielę za to, znowu trochę leniwie, ale wybraliśmy się w końcu na uroczystości palmowe do skansenu w Sierpcu. jazda przyjemna, a miejsce naprawdę świetne: położone w lesie i na łąkach, pięknie zachowane stare chaty, dużo przestrzeni, bardzo ładnie zagospodarowany teren. na dodatek, co raczej wyjątkowe, nie ma zakazów, nikt nie zabrania wchodzenia na trawę czy zaglądania we wszystkie kąty zagród i dotykania wystawionych sprzętów. panie z obsługi chętnie opowiadają o zwyczajach, pokazują jak się kiedyś przygotowywało święta. a wejście zdobi taka oto para:

szybko zaopatrzyliśmy się w palmy - Nina kolorową, kurpiowską, a Jasiek typową (podobno...) mazowiecką, z baziami, bukszpanem i kwiatkami z bibułki.

przejechaliśmy się też bryczką, dzięki czemu mogliśmy zobaczyć cały skansen, który jest spory i dzieciaki nie miałyby pewnie siły przejść całego w obie strony - a tak w jedną stronę pojechaliśmy, a z powrotem szliśmy, zaglądając do chat i na podwórka. gdzie mieszkało sporo zwierzaków, króliki, krowy - a na koniec odkryliśmy takiego pięknego indora, który dawał się podpuścić naszym gulgotaniem i straszył na całego, strosząc pióra i trzęsąc koralami.

jedyny zgrzyt w całej bardzo przyjemnej wycieczce to głód - niestety dwie karczmy w skansenie kompletnie nie były przygotowane na wizytę tylu gości, którzy po mszy chcieliby zjeść obiad. w jednej karczmie kolejka na dwie godziny, w drugiej - wstrzymane zamówienia, klęska urodzaju (klientów, bo nie obiadów...). więc wracając zatrzymaliśmy się na obiad w przydrożnym Malinowym Bzyku, który bardzo, ale to bardzo polecamy - z mnóstwa wiejsko-tradycyjnych przydrożnych barów, karczm i zajazdów ten wyróżnia się wyjątkowo pysznym jedzeniem. ale poza małym wygłodnieniem, wycieczka świetna, i chyba pojedziemy jeszcze raz na miodobranie na początku lipca (tym razem z dużym koszem piknikowym).

jak się robi schody, i palmy.

2011-04-13T21:24:00.000+01:00

najpierw - zapowiadany film. pan Jaś przedstawia - jak się robi schody?

od niedzieli świętujemy moje urodziny, bardzo miło - goście, uściski, życzenia, ciepło. z takiej okazji można się nieco zmienić...

Nina i Jasiek, zasadniczo zdrowi, wrócili do przedszkola. dobrze im to zrobiło, mają znów dużo wrażeń i opowieści, co czasem widoczne było na przykład w kąpieli, kiedy siedzieli w wannie i stadko plastikowych delfinków zamieniali na scenki z przedszkola. Gucio przepychał się z Helenką, Staś ustawiał w parze z Sarą, można było podglądnąć, jak to w przedszkolu bywa. bardzo chętnie pochodzilibyśmy też na konie, spacery i rowery, ale co z tego, jak za oknem wicher, deszcz i +6 stopni. chwile bez deszczu wykorzystujemy jak się da:

ale nie są zbyt częste. może w niedzielę palmową zaświeci wreszcie jakieś konkretniejsze słońce. Inżynier wybiera się do berlina, a my zastanawiamy się nad jakąś wycieczką pod palmę...

chore, znowu!

2011-04-09T21:35:00.000+01:00

ostatnie dwa tygodnie znowu z całkiem rozchorowanymi dzieciakami, tym razem na całego - zapalenie ucha, zapalenie oskrzeli, gorączki, antybiotyk, pełny zakres, dodatkowo Inżynier z operowaną stopą nie do końca był w stanie ogarnąć wszystko. ja na szczęście na parę dni wylogowałam się i udałam w delegację, więc dzieciaki i Przemo byli pod czułą opieką Babci Halinki

po powrocie - czas na prezenciki:

jeszcze przed wyjazdem u Niny, a po powrocie - u Jaśka, ćwiczenia z fryzjerstwa dzieci. Nina poddaje się bez krzyku i raczej spokojnie wszelkim zabiego, chociaż tym razem jest ekstremalnie niezadowolona z fryzury i strrasznie chce, żeby jej wreszcie odrosły długie włosy. Jasiek poddaje się w ostateczności (którą jest groźba pójścia do fryzjera), i wygląda to tak, że ryczy od początku zabiegu wniebogłosy, ale kiedy pytamy, czy nie chce jednak ściąć włosów u fryzjera albo nożyczkami, ryczy jeszcze głośniej, że Nieeeee, maaaszyynką, w doooomuuu, jaaa bęęędęę płaaakał, aaa ty ściiinaj! ale za to potem przyjmuje z zadowoleniem każdą fryzurę (która oznacza zakończenie tortury).

a dzisiaj, pierwszy raz w życiu, udał się nam sernik. i jeszcze były truskawki. i radość:

a jak się załaduje film, to pokażę Wam, jak pan Jaś daje nam wszystkim lekcje.

kopernik na rowerze

2011-03-22T21:41:00.000Z

w weekend wycieczka do poznania, do Moniki i Wojtka, po Inżyniera, który po operacji haluksa nareszcie ma proste palce w stopie, ale i parę tygodni mniejszej sprawności. na szczęście animuszu nie brakuje, chociaż czasem nieźle dokucza.

żeby umożliwić spokojne chorowanie i wypoczywanie, pobiegliśmy na dwór - pierwsze rowery w tym roku! dużo zabawy, chociaż Nina trochę już ze swojego wyrosła, ale za to bardzo sprawnie kręci ósemki i slalomy. Jasiek bezkonkurencyjny w wyścigach na prostej, śmiga. a propos, jego ulubionym zajęciem ostatnio są wyścigi samochodowe na moim telefonie, i powiedział mi ostatnio: mamo, prześcignąłem ich wszystkich. oni stali przy krawężniku i się wahali, a ja przemknąłem obok i mknąłem dalej jak strzała, a potem jak błyskawica. nas nie dogoniat, chciało mi się dodać.

a potem - popołudnie w koperniku. znowu tylko na 2 godziny, ale to jest zdecydowanie moje najulubieńsze miejsce w mieście. nawet łazienki są świetne!

tym razem zwiedzaliśmy część muzyczną - z różnymi instrumentami, laserową harfą, bębnem wybijającym rytm serca. i część matematyczno-techniczną, zapisywanie wzrostu binarnie, konstruowanie kopuły, licznik geigera... a wciąż nie widzieliśmy wszystkiego. inwestycja w roczne karty inwestycją roku!

szpiedzy na nowym świecie

2011-03-13T21:40:00.000Z

dzisiaj, w bardzo wiosennym słońcu, klasyk warszawski - leniwy spacer po nowym świecie i okolicach. na razie tylko jedno zdjęcie, jutro powinno się udać więcej. całkiem niezła kryjówka, ha?

eskadra szpaków szuka pędraków

2011-03-11T20:57:00.006Z

ostatni tydzień spędziłyśmy z Niną w domu, chorując. dziewczyna chora, ale bez przesady, potrafiła znaleźć się w chorobie z radością oraz godnością

a Jasiek, poza tym zdrowy, celebruje uszczerbek na zębie (dla spostrzegawczych -jedynka)

tydzień był fajny na siedzenie w domu, bo pierwsze oznaki wiosny widać jak na dłoni. w środę patrzyłyśmy, jak coraz większe stadka kawek, gawronów, wron kąpią się w kałuży za płotem. nadlatują, wskakują do wody, trzęsą się w niej i tarzają, a potem rozczochrane i przemoknięte lądują na płocie, gdzie roztrzepują piórka, układają je na powrót, ogarniają - i już tylko siedzą, wygrzewając się w słońcu. dzisiaj stadka pięknie połyskujących w słońcu szpaków przemierzały trawnik wzdłuż i wszerz, wydziobując pędraki na potęgę. a kiedy poszłyśmy na spacer, wszystko wokół bure i wymęczone zimą, a nad polem latał skowronek, też bury, ale jak śpiewał, świergotał, pogwizdywał!
a czasem do naszego domu zagląda takie słońce, że nie można mu się oprzeć. całe światło z natury.

czasem zagląda też tata, i też jest atrakcją :)

kopernik-chopin 10:1

2011-03-07T22:37:00.006Z

ostatni weekend zaczęliśmy korzystając z niedawnego, superniespodziankowego i bardzo przyjemnego zakupu Inżyniera, czyli biletów rocznych do centrum nauki kopernik. poszliśmy w piątek po pracy, więc nie było za dużo czasu, ale to z pewnością była tylko pierwsza z dłuższej serii wizyt. kopernik fantastyczny, oboje z P złapaliśmy się na myśleniu, że taki jakiś zagraniczny. wystawa dla dzieci (tylko ją zdążyliśmy obejrzeć) bardzo interaktywna, ale też inteligentna (odgłosy zwierząt, badanie przepływu wody, ćwiczenia z dmuchania), pięknie zrobiona (dużo drewna, każdy przedmiot starannie zaprojektowany) i niemal wszystko działa mimo tego, że malcy więksi i mniejsi korzystają z obiektów bardzo intensywnie. cała przestrzeń centrum duża, ale czytelna, łatwo się znaleźć. fajny sklep z wieloma przedmiotami nawiązującymi do wystawy, i nawet kafeteria dobrze dopasowana do reszty. bardzo się podobało!

w niedzielę poszliśmy na - od dawna zaplanowany i oczekiwany z radością - bal w Pociechach. jak zwykle, muzyka na tradycyjnych instrumentach, zabawy, mnóstwo dzieciaków i dorosłych, wesołe zamieszanie. ale tym razem Nina i Jasiek zupełnie się nie wczuli w atmosferę, my z P byliśmy bardzo skorzy do skakania i tańców, a dzieciaki chciały się bawić w kątku i słuchać czytania.

więc po dwóch godzinach zwinęliśmy się do domu, gdzie w Ninkę i Jaśka wstąpił nowy duch, zaczęli brykać i skakać, a Jaś co jakiś czas wykrzykiwał z całej siły uwaga, strzelam focha!! po czym wymachiwał szaleńczo wszystkimi częściami swojego małego ciałka. eksplozja radości :)

za to dziś lekko wypadkowy początek tygodnia, Nina dostała w przedszkolu gorączki i musiałyśmy wcześnie wrócić do domu z początkami przeziębienia, a Jasiek rymsnął na spacerze, wbijając - dosłownie - zęby w chodnik i uszkodził sobie jedynkę. mleczną, na szczęście, i tylko trochę, ale nie mógł się zdecydować, czy być dumnym z pirackiego uszczerbku, czy nieszczęśliwym z powodu kontuzji...

rrrrr

2011-03-03T20:30:00.005Z

najpierw uzupełniam zdjęcia z poprzedniego bloga, te z bolkowa szczególnie lubię, było naprawdę pięknie

ooo, tam, popatrzcie, stoi nasze audi!

a potem zdjęcia z szalonych sanek w weekend po powrocie, bo w warszawie, owszem śniegu całkiem sporo

i jeszcze z wystawy w instytucje wzornictwa - idźcie, jest jeszcze, i fajna!

a teraz, znów tydzień po tygodniu (Nina mówi tydzień po tydźniu :), wrócił rytm. dzieciaki bardzo energicznie działają w przedszkolu, biegną tam z radością, wracają zmęczone. Jasiek zaczął od paru dni ćwiczyć mówienie rrr, już mu chyba doskwiera że się czasem podśmiewamy z jajtek i Fjanka, ale mówi je bardzo śmiesznie, tylko całkiem tylną częścią języka i tylko długim, burczącym, mówionym cieniutkim głosikiem rrrrrrr. wszyscy się dobrze bawią :)

narty

2011-02-23T20:53:00.009Z

ho ho, zwykle spora przerwa tym razem urosła do wielgaśnej, więc znów dużo zdjęć i zdarzeń. tydzień w karpaczu, bardzo ciepły - śniegu tylko trochę, ale na pierwsze narty wystarczyło. Nina z Jaśkiem próbowali - czasem z entuzjazmem większym, czasem mniejszym (podchodzenie zdecydowanie nie było zachętą, ale już wyciąg-jadący chodnik - owszem), ale stawiali pierwsze kroki. próbowaliśmy z różnymi instruktorami, ale następnym razem chyba lepsza byłaby regularna szkoła na parę dni - chociaż akurat w karpaczu takie szkoły nie były zbyt widoczne, może w ogóle ich nie było.

w narciarstwie zdecydowanie prym wiodła Helenka, dysponująca tygodniowym doświadczeniem z grudnia i nieco większym niż Nina i Jasiek samozaparciem do wspinania, płużenia, próbowania. dobry wzór :)
a poza nartami, trochę atrakcji indoorowych, jak grzybobranie od ciotki Hanki (zdecydowany hit wyjazdu!)

i trochę outdoorowych, spacery, słoneczny plac zabaw,

wycieczka do Jeleniej Góry i Cieplic

(które okazały się całkiem ładne, ale niestety kompletnie pozbawione atrakcji turystycznych poza spacerem po bardzo ładnym głównym placyku. i wielu pozostałościami poniemieckimi, dostojnymi i eleganckimi mimo lat

oraz pozostałością popolską, wokół której Inżynier zawracał dwa razy, żeby cudo sobie dobrze obejrzeć:

)
no i jeden bardzo ładny, słoneczny dzień spędziliśmy w górach. najpierw celem była śnieżka, z dołu bliska i przystępna. z tego celu zrezygnowaliśmy właściwie od razu po zejściu z wyciągu na kopie, widać było, że dorośli daliby rade, ale z dzieciakami tak daleko nie zajdziemy, tym bardziej, że Jasiek akurat strzelał potężnego focha (chcę z mamą tylko z mamą mamo daj mi rękę mamo weź mnie na barana mamaaaa!) i nie wyglądał na osobę, która marzy o dłuższym podejściu pod górę. postanowiliśmy wobec tego przejść do samotni albo strzechy, przynajmniej nie bardzo pod górkę. ale po dłuższej chwili spaceru po zmrożonym, zmiecionym śniegu, lodzie niemal, kiedy wszyscy fikaliśmy kozły na całego, zmodyfikowaliśmy plan raz jeszcze i przeszliśmy do domu śląskiego pod śnieżką. i tak sukces.

w ramach spacerów sentymentalnych poszliśmy też do limby, ślicznej starej chałupki, pensjonatu politechniki, który niewiele się zmienił odkąd oboje z P jeździliśmy tam z rodzicami w okresach najwcześniejszych prób narciarskich - w przeciwieństwie do reszty karpacza, włącznie ze stara skocznią, która jest teraz punktem widokowym (zdjęć niewiele, bo punkt nieco prowizoryczny i trzeba było łapać za ręce raczej niż za aparat)

na koniec jeszcze szalony harc zamiast balu przebierańców, w końcu przebrania pozostały w fazie koncepcyjnej, ale Aga magicznym sposobem dorobiła to czego brakowało:

a kończyliśmy wyprawę na zamku w bolkowie, w pięknym słońcu, z widokiem rycerzy i giermków w głowach - zamek w ruinie, ale mimo wszystko malowniczej i działającej na wyobraźnię.

po powrocie dzieciaki pobiegły na bal przebierańców, z którego zdjęć mam parę, ale będą innym razem - w każdym razie, to był przyjemny powrót do przedszkola, i bardzo już oczekiwany (ponad 2 tygodnie bez pań i koleżków, stęsknili się setnie!). Jasiek jako spiderman, Nina - trochę baletnica, trochę biedronka (wymieniały się przebraniami z Helenką).
w weekend zobaczyliśmy niewielką, ale bardzo fajną wystawę w instytucie wzornictwa - polecam przy okazji wizyty na nowym mieście - niemal wszystkiego można dotknąć, każdy dostaje audioprzewodnik i sam może sobie odtwarzać informacje, a eksponaty od mikrych (pędzel do golenia, szczotka do zębów) po wielgaśne (skoda yeti :). niezła zabawa, parę bardzo fajnych projektów.
aha, niestety, właśnie się okazało, że google spotkał problem, więc zdjęć dziś już więcej nie będzie, i te wyżej też uzupełnię w kolejny wieczór.
w niedzielę miłe leniwe śniadanie z Olą, Igorem i Mają oraz dwoma tajemniczymi kuropatwami za oknem, które pojawiły się po raz pierwszy i znikły razem z gośćmi, podobno pokojowo nastawionymi :). a potem bardzo nieleniwe (ze względu na mrozisko!) sanki, całą rodziną, Lulka w siódmym niebie, nareszcie stado razem.
będzie ciąg dalszy, ale już nie dziś.

skarpetokulkizm

2011-01-29T21:19:00.004Z

Nina i Jasiek jakiś czas temu nauczyli się zwijać skarpetki w kulkę. Nina nie ekscytowała się tym specjalnie, ale Jaś bardzo lubi zwijanie i z entuzjazmem pomaga mi w sprzątaniu wyschniętego prania, skarpet w szczególności. a dziś wieczorem stwierdził radośnie, mamo, to ja będę teraz wrzucał skarpetki do brudów zwinięte w kulkę!
sądzę, że właśnie objawiła się u niego dziedziczna (wyłącznie u męskich potomków) jednostka chorobowa, skarpetokulkizm. jeszcze zrobię karierę naukową na badaniu tego schorzenia.

no i niestety bardziej klasyczne choroby też znów nadciągnęły, biedne dzieciaki kaszlą straszliwie, na odsiecz przybywa Ciocia Hania z zestawem superpierogowym - może to poskutkuje... no i wyglądamy końca zimy z utęsknieniem...

chopin - kopernik: do przerwy 1:0

2011-01-24T20:58:00.006Z

w ostatni weekend znowu nie udało nam się to co zaplanowane, Nina z Jaśkiem wciąż pokasływali i pani doktor zakazała spotkań z czteromiesięcznym Gutkiem, więc z wycieczki pod poznań nici. ale postanowiliśmy nie porzucać wszystkich atrakcji, i wobec tego w sobotę popołudniu we trójkę z Niną i Jaśkiem wyprawiliśmy się do muzeum chopina. o dziwo, zero kolejki, przyszliśmy i weszliśmy natychmiast. dzieciaki bardzo zaciekawione (choć nie bez pewnej dozy krytycyzmu, bez ogródek zwróciły uwagę na niedostatki wentylacji w okolicach toalet, mamo, śmierdzi tu, idziemy dalej!). z wielką ochotą wypróbowywały multimedia, słuchawki, odsłuchiwanie muzyki, tekstów.

niestety, muzeum ma kilka wad: po pierwsze, sporo rzeczy nie działa, może źle trafiliśmy, ale podobno z awariami jest problem. po drugie i najważniejsze - mimo tych wszystkich multimediów, to w sumie jest bardzo tradycyjne muzeum, pokazujące postać mocno pomnikową, poważną i odległą, w rozbudowanym i niekiedy - szczególnie dla dzieci - trudnym do ogarnięcia kontekście historycznym. niewiele jest pamiątek po Chopinie (ale jak były - na przykład własnoręczne rysunki albo maska pośmiertna i kosmyk włosów - robiły na Nince i Jaśku kolosalne wrażenie, chcieli żeby im parę razy czytać podpisy i ze szczegółami opowiadać, co to jest i skąd się wzięło). po trzecie, słabość wentylacji objawia się i tym, że w niektórych pomieszczeniach (na przykład sali dla dzieci!) jest diabelnie duszno i gorąco.
ale są i plusy, architektonicznie świetnie zagospodarowane wnętrza, bardzo różnorodne, ze smakiem dobrane do historycznego kontekstu. sala na temat śmierci Chopina robi wrażenie. dobry sklep muzealny - jeżeli potrzebujecie pamiątki z polski/warszawy albo prezentu dla cudzoziemca, to tu. no i dzieci wchodzą za darmo :).
więc przewędrowaliśmy piętra w górę i w dół parę razy, na niektórych z nich obserwując z zachwytem pięknie podświetlony śnieg padający na warszawę za oknami. a wracając zahaczyliśmy o kaczkę.

idąc za ciosem, w niedzielę chcieliśmy zwiedzić centrum nauki kopernik. nauczeni dotychczasowym doświadczeniem wysłaliśmy forpocztę w postaci Przemka, który miał kupić bilety, żebyśmy razem nie musieli stać przez parę godzin w kolejce. ale po tym, jak po pół godzinie stania dotarł do tabliczki z napisem odtąd kolejka trwa 2 godziny, Przemo dał nogę, i tym samym kopernik przegrał tę rundę.
za to mieliśmy czas na gotowanie całą rodziną. konkretnie, Nina, Przemo i ja gotowaliśmy, Jasiek - który od razu zapowiedział, że nie będzie jadł (w końcu w sobotę zjadł cały obiad) - dokumentował.

no i jeszcze wieczorny bonus w postaci niespodziankowej wizyty babci Eli, którą dzieci obdarowały prezentami made in przedszkole, a Jasiek dodatkowo zajmował rozmową i przyduszał uściskami

i jeszcze dzisiejsza poranna historyjka o naszym synu: co jakiś czas jeszcze Jaśkowi zdarza się zrobić w nocy siku do łóżka, i tak było dziś. rano przychodzi do niego Przemo i mówi, oj Jaśku, widzę, że coś tu się dzisiaj nie udało... na co Jaś ale tato, właśnie się udało, zobacz, CAŁE łóżko zasikałem!
szklanka do połowy pełna!
a tu Jasiek w ferworze opowiadania. ostatnio o wielu rzeczach opowiada z emfazą, mamo, jechał tak szybko, szybko, PRZEszybko! a nawet mamo, to było takie naj, naj, PRZEnajlepsze!

choraki zimowe

2011-01-19T21:40:00.004Z

niewiele się ostatnio dzieje, bo dzieciaki długo nie mogły całkowicie wydobrzeć. nadal zresztą został im mały kaszel, resztki niby, ale jutro idziemy do pani doktor upewnić się, że możemy wreszcie zrealizować jakiś plan weekendowy i pojechać pod poznań, do Moniki, Wojtka, Zuzki i Gutka. dobrze by było, bo dość już mamy siedzenia w domu, za to dużo mamy pomysłów i ochoty na wyjazdy, bliższe i dalsze.
choraki siedziały najpierw w domu z tatą, nie nudząc się wcale - występy w odpowiednio chorakowych strojach

fotografowanie taty

i inne figle - tydzień minął błyskawicznie. kolejne dwa dni obsłużyłam ja

(wysypianie się zamiast wstawania w kompletnej ciemności przed świtem nie jest najgorsza wizją poranka ;)
a choraki szalały robily miny i wyszczerzały szczerby

później dzieciaki poszły do przedszkola, żeby przed weekendem znow na jeden dzień zaalarmować nas kaszleniem, ale mam nadzieję, że to już ostatni raz.
na parę dni przyjechał Mikołaj, który najpierw wywołał u Jaśka lekką panikę, ale potem już hasał z malcami radośnie

Miko się zmęczył, a oni - nie, co chyba znaczy, że jednak zdrowieją

złe sny

2011-01-08T20:50:00.002Z

wczoraj w nocy Jasiek obudził się z wielkim płaczem, co raczej mu się już nie zdarza. przyszłam do niego, a on przez łzy mówi, mamusiu, ja płaczę bo ty będziesz musiała umrzeć. zadrżałam trochę, ale przytuliłam go, tłumaczę powoli, że umrzeć musimy wszyscy, ale nie tak szybko, że jeszcze długo będziemy ze sobą. Jaś na to, ale chcę, żebyśmy zawsze byli razem, z tobą, tatą, niną i lulką. więc znów wyjaśniam mu, że nie zawsze możemy być tak blisko żeby trzymać się za ręce czy przytulać, ale kochamy się bardzo i dlatego jesteśmy blisko siebie myślami, nawet jeżeli fizycznie jesteśmy od siebie dalej. Jaś się uspokoił, ale wciąż pokasłuje, więc poszłam jeszcze po mleko z miodem. wracam, a on znów patrzy na mnie wielkimi szeroko otwartymi oczami i mówi, mamusiu, ale ty będziesz musiała umrzeć za dwa dni. zjeżyły mi się włosy na karku, staram się zachować spokój, ale nawet po powrocie do własnego łóżka nie tak łatwo zasnąć.
pytam Jaśka rano o nocną rozmowę. a on macha rączką i mówi, aaa, to nic takiego...

nowy

2011-01-05T20:09:00.003Z

oj, dobrze zacząć nowy rok jeszcze zanim większa jego część upłynie :). ale najpierw trochę ze starego. tuż przed wigilią właściwą - wigilia przedszkolna. Ninka bardzo się do niej przygotowywała, przeżywała, powtarzała piosenki i wierszyki. Jasiek w zasadzie w ogóle nie przeżywał. różnica w podejściu widoczna była też w trakcie występów - Jaś swobodny, Ninka lekko spięta. ona śpiewa i angażuje się, on - różnie bywa :) zobaczcie tutaj - szczególnie przyjrzyjcie się Jaśkowi kiedy pani zachęca dzieci do śpiewania głośniej - Marusia na własne nieszczęście posłuchała...

Jasiek po swojemu podchodzi też do kolęd, traktując je jako utwory równie dobre do śpiewania, jak i do tańczenia

filmy i zdjęcia beznadziejnej niestety jakości, ale za to zabawa była przednia, dzieciaki się bardzo cieszyły występami, my - rozmowami z rodzicami, dostaliśmy też fajne prezenty od dzieci a one od nas (Przemo włożył dużo wysiłku w malowanie koszulek, a dzieciaki - w robienie papierowych bombek) i bardzo miło było.

a potem już prawdziwa wigilia, w tym roku u Agi, Jarka, Hanki i Krzysia. znowu średnio nam poszło fotografowanie, ale taka już karma, w ważnych momentach drży ręka. musicie więc uwierzyć, że wigilia cudna, wszyscy szczęśliwi ze spotkania, atmosfera podniosła, a dzieciaki zachwycone szałem prezentowym. dorośli też zadowoleni :).

jak widać, dzięki Gwiazdce Jasiek (i Nina) gotów na poważne narty!
potem Nina i Jaś zostali na parę dni we wrocławiu u babci Eli i dziadka Czarka, z mnóstwem dalszych atrakcji - wycieczka na pergolę, spacery z supłem, szaleństwa z kotami. dzięki Dziadkowi mają teraz zdjęcia, które każde wrocławskie dziecko w swojej historii mieć musi :) foto niżej - Babcia i Dziadek:

niestety malcy znów się nieco pochorowali, i nowy rok zaczęli znów z katarem. okropne, jakoś nie możemy skończyć chorowania, oby to już ostatni raz... w każdym razie, spędzają tydzień w domu z tatą, i nie jest to tydzień najgorszy, bo tata wyszukuje w sieci stare filmy typu podróż za jeden uśmiech i codziennie odbywa się jakiś seans.
a tymczasem rodzice w sylwestra w świetnych nastrojach świętowali ruski rok. fajnie było, więc zdjęcia znów fatalne :)

dobrego roku!

woda, kapusta, piernik

2010-12-21T20:45:00.004Z

mieliśmy ostatnio większą awarię osiedlową, jak to się zdarza, czyli w najlepszym możliwym czasie, zepsuło się coś w ujęciu wody. kilku specjalistów po kolei zanurzało się w przysypanej śniegiem dziurze w ziemi i głowiło się nad problemem nadmiaru wody w ujęciu wody, ale skutek pojawił się dopiero po trzech dniach, a przez te dni myliśmy się, hmm, oszczędnie. dzieciakom w to graj, szybkie mycie zębów i do łóżka. za to kiedy już woda wróciła, sąsiedzi szkolili się z obsługi pompy, a u nas było małe przedszkole:

Jasiek zainteresowany małą dziewuszką, chętnie ją zagadywał, pokazywał zabawki. Nina zupełnie zdziwiona, podchodziła do Ani jak do jeża, trochę próbowała zaczynać zabawę jak z rówieśnikiem, ale ponieważ mała zupełnie nie rozumiała o co chodzi - szybko się poddała.
a kiedy już wróciła woda, nie tylko się umyliśmy (jak często doświadczacie przyjemności porządnego prysznica po dwóch dniach ograniczania się do mycia zębów w kropli wody???), ale i odbyły się postrzyżyny. w domu, bo mimo kilku podejść Jaś zdecydowanie odmawia współpracy z fryzjerem, a jego przeraźliwe krzyki wykurzają skutecznie pozostałych klientów, i nawet nasza bardzo cierpliwa i spokojna fryzjerka Regina jest na skraju załamania. za to Jasiek konsekwentnie zgłasza ochotę na strzyżenie maszynką w domu. i to mimo tego, że takie strzyżenie też jest jednym wielkim płaczem, bo maszynka burczy ciągnie szarpie i generalnie przeraża. ale zapytany, czy do fryzjera, czy maszynką w domu, Jasiek zawsze wybiera to drugie. tym razem strzyżenie było na raty, najpierw bardzo zgrubne ciachnięcie z wieloma nierównościami, następnego dnia rano - już z udziałem precyzyjnego inżynierskiego oka tatusia - finezyjne wykończenie. na bardzo krótko, bo ze względu na ogrom atrakcji towarzyszących strzyżeniu nie bardzo mamy ochotę powtarzać je zbyt często. poza tym Jasiek ma przepiękny kształt głowy, którego mu bardzo zazdroszczę. a efekt jest taki:

Nina bardzo chętnie daje się ostrzyc u fryzjera, wielkie lustro i zainteresowanie na niej skupione to duża zachęta - ale ona z kolei bardzo chce mieć długie włosy, więc przystrzygamy tylko grzywkę (jeszcze chwilę po strzyżeniu jest bardzo równa...), reszta loków rośnie sobie, całkiem zresztą szybko.

Nina rozbawiła mnie bardzo ostatnio, kiedy przeszliśmy po domach sąsiadów z prośbą o podpisanie uchwały w sprawach osiedlowych, a przy wejściu do kolejnego domu słyszę westchnienie: Im też musimy dać pochwałę???
czasem zupełnie rozkłada mnie na łopatki twórczym podejściem do słowa - dostała niedawno jajko niespodziankę ze snowboardzistą, najpierw sama przypomniała sobie, jak się ktoś taki nazywa, ale potem najwyraźniej słowo wypadło jej z głowy i pyta: mamo, nie wiesz gdzie jest ten mój slalomca?
tyle na dziś, Ninka i Jaś śpią smacznie, Przem w pociągu do krakowa, ja w kuchni pilnuję kapusty i piernika, święta się powoli zakradają... jutro w przedszkolu wigilia...

ząb

2010-12-14T00:32:00.002Z

news krótki, ale za to z ostatniej chwili: dzisiaj rano Nina straciła pierwszego mleczaka! strasznie wcześnie się nam to wydaje, ale pani pediatra powiedziała, że ok. ząb kiwał się już od paru dni, Nina robiła z nim sztuki dość potworne, i dziś przy śniadaniu - grrryz - i wyleciał. teraz Nin czeka na wróżkę-zębuszkę :)

mikołaje

2010-12-09T20:09:00.005Z

od zeszłego weekendu mamy dywan. to taki wstęp do prezentów, dla całej rodziny. udało się po długich podchodach i kilku przymiarkach - jest ciepły, gruby i szary, bardzo przytulny. używany od razu:

Jasiek - ręce które leczą

Nina rzuca ostatnio eleganckimi zdankami, pyta mnie na przykład przy kolacji, Mamusiu, nie sądzisz, że panowie w radiu mają czasem niesłychanie podobne głosy? a kiedy babcia przez telefon pyta, jaki smak miały cukierki od pana w przedszkolu, Nina zamyślona odpowiada, hmm, trudno powiedzieć... bardzo się dorośle wyraża :)
a tu w jednym z prezentów mikołajkowych, czyli stroju do karate. na razie wprawdzie mała szansa na wykorzystanie, ale pasuje dobrze i ciosy w nim wychodzą bardzo fachowe:

a szansa na wykorzystanie mała, bo w tym tygodniu po kolei rozchorowaliśmy się wszyscy. najpierw w połowie dnia w poniedziałek odpadł Jasiek, potem we wtorek ja straciłam głos, w środę przeziębiony poczuł się Przemek (który jednak musi trzymać formę, bo kończy konkurs, więc bardzo dzielnie nie narzeka i pracuje, i to nawet z zapałem), a dziś w domu została Nina - i dobrze, bo w południe zrobiła się całkiem ciepła i termometr pokazał 38. najlepiej - poza Inżynierem - chorowanie znosi Jasiek, który nie narzeka, ma dużo energii i potrafi wyciągnąć z każdej sytuacji dobre strony. na przykład, że ma teraz czas na przytulanie z Lulką (która też się z tego cieszy :)

a dziś zabraliśmy się wreszcie za produkcję kartek świątecznych. Jasiek od razu zorganizował sobie własne poletko, brokatowymi farbkami malował najpierw jedna nóżkę (zwichnięta nóżka, taki chłopiec biegł na karuzelę, i bumsnął po drodze, bo zahaczył o takie wystające coś, no i została mu taka nóżka zwichnięta... - nie pytajcie, skąd mu takie przychodzą do głowy :). potem drugą nóżkę, złamaną (biegł sobie zwierzak i wpadł do dziury, i taka była nóżka - złamana!). przy czym rysuje same nóżki, reszta właściciela jakoś mniej go interesuje. ale w końcu obie nóżki zostały zintegrowane z resztą i stały się częściami straszliwego potwora, zobacz mamo jak długo rysuję same nogi, taaaaki jest potwornie wielki, jak dom, to jest taki potwór-lew, wyciąga ludzi z domów, nawet większy niż tata. o a teraz rysuję grzbiet, i paszczę. i taka jest potworna ta paszcza:

(paszcza zwizualizowana jeszcze na etapie rysowania nóżki zwichniętej :). przy czym mały Potwór wcale a wcale nie jest przerażony tym co opowiada i rysuje, raczej przejęty i trochę rozbawiony, że tak dobrze idzie, i takie to wszystko potworne!
Nina trochę pomagała przy kartkach, ale przyznaję uczciwie, że pomaganie mi jest trudne, bo ja WIEM jak chcę żeby te kartki wyglądały, więc denerwuję się o mazgranie brokatem bez umiaru i przylepianie złotych gwiazd gdzie popadnie. Nina zrobiła dwie kartki i poszła do innych zajęć. kartka z mikołajem - brokatowym rzecz jasna - w załączeniu:

ale za to potem Nina z przyjemnością i zmyślnie fotografowała kartki:

a na koniec wczorajsza instalacja, czyli proporcje mężczyzn w naszej rodzinie:

zima - prequel

2010-11-28T20:56:00.006Z

wczoraj spędziliśmy wieczór z Tomisiem, bardzo pracowity, wyrób pizzy. kształty wyszły różne, ostateczna diagnoza - Nina: gołąb, Tomiś: nietoperz, Jasiek: motyl, ale inne interpretacje możliwe. były, bo po pizzy zostały okruszki, rodzice pomogli.

potem jeszcze kurczak mały, kąpanie, koziołek matołek... i spanie, w różnych konfiguracjach - na koniec ja i 3 dzieci na wielkim materacu, Przemo na imprezie :)
a tymczasem padał śnieg. po cichu, spokojnie, trochę podstępnie chował świat. i dzisiaj rano mogliśmy odkurzyć sanki, na co szczególnie Jasiek bardzo czekał. nasz pies pociągowy po małej operacji jeszcze nie jest gotowy na taki wysiłek, ale inżynier dał radę i pierwsza wycieczka na sankach tej zimy się odbyła. śnieg w Łomiankach nawet ma swój urok, miastowym (i sobie od jutra rana) - współczujemy...

co powie dziecko

2010-11-22T17:34:00.004Z

znowu ostatnio słucham dzieci z większą uwagą, albo oni znowu robią duży skok komunikacyjny, w każdym razie jakoś zwracam na to szczególną uwagę. Jasiek zaczął na potęgę używać imiesłowów, Cyryl się przewrócił uciekając przed Brunem, Zygzak wystawił język przelatując nad wypadkiem. to są trudne konstrukcje, a on bardzo dobrze kojarzy i wspólny podmiot, i jednoczesność wydarzeń. i zaczyna też - nareszcie - opowiadać historie, po kolei relacjonując wydarzenia, od początku do puenty (to ostatnie jest akurat umiejętnością nigdy przez mamę nieopanowaną ;). trochę czasem trzeba go naprowadzić, popytać, co najpierw co potem, ale zaczyna ta opowieść mieć sens i być zrozumiała dla słuchaczy niewprowadzonych w temat didaskaliami :). no i jeszcze, Jasiek wykazuje się fantastyczną odwagą i otwartością, naturalnością w rozmowach z osobami zupełnie obcymi, które przychodzą do nas do domu. czy to kominiarz, czy pan od pieca, Jaś bez problemu potrafi zaprowadzić ich do łazienki albo zapytać co chcą do picia, śmiało się przedstawia, jestem Jasiek Kaczkowski, chętnie z nimi rozmawia i opowiada jeżeli tylko chcą słuchać. to jest dla mnie zresztą teraz jedno z najtrudniejszych wyzwań wychowawczych, jak nauczyć go rozsądnie oceniać, kiedy zachować ostrożność w kontaktach z obcymi, bez utraty takiej łatwości rozmowy, zaufania do ludzi, ciekawości. uczymy ich oboje, do kogo pójść jeżeli się zgubią w sklepie czy na ulicy, co powiedzieć, ale koniec końców to bardzo trudne - żeby się nie dali zaprowadzić gdzieś na manowce, ale i szukali pomocy u ludzi i dali sobie pomóc.
Nina jest w takich kontaktach znacznie mniej ufna, o wiele bardziej sprawdza czy mama/tata jest pod ręką, i zwykle wypycha Jaśka przed siebie żeby przetarł szlak. kiedy już on zacznie rozmowę, ona też zwykle nie wytrzymuje i zaczyna rozmawiać, uzupełniać to co mówi Jaś, dopowiadać. za to kiedy trzeba rozwiązać zadanie umysłowe, nauczyć się czegoś, rozgryźć problem - on pozwala siostrze iść przodem i znaleźć rozwiązanie. a Nina uczy się błyskawicznie, po półgodzinnej rytmice zapamiętuje piosenki, zaczyna czytać, pisać, powtarza słówka z angielskiego i wyłapuje je w piosenkach w radiu. ostatnio jej ulubione sytuacje to takie, gdzie może udzielić komuś instrukcji. opowiada więc Przemkowi, jak po kolei umyć dzieciom włosy, należy najpierw opłukać, Jasiek się wtedy już często rozpłakuje, ale potem bierze się ręcznik i wyciera oczy, a potem trzeba namydlić szamponem... bardzo szczegółowo opowiada kolejne czynności, jesteśmy zwykle zaskoczeni, że tak wiele detali pamięta i tak dobrze potrafi je opisać. nadal zdarza się jej nie panować nad emocjami, złościć się tupiąc i warcząc, ale już rzadziej zdarzają się histerie i płacze niepowstrzymane. to akurat dobra strona przedszkola, że bardzo harmonijnie, spokojnie spędza w nim czas, bez wielkich napięć i przerastających ją emocji. wydaje mi się wprawdzie, że pod względem intelektualnym wyzwań i zadań mogłoby być więcej - ale Nina bardzo chce zostać wśród młodszaków i na razie więcej inwestujemy w jej spokój i równowagę wewnętrzną niż w uczenie. chociaż, dzisiaj rano nagle przyszło mi do głowy, że ona za półtora roku idzie do szkoły, nie do zerówki nawet, tylko do normalnej pierwszej klasy... będzie pierwszym rocznikiem, który pójdzie do szkoły obowiązkowo w wieku 6 lat...
a tutaj kilka zdjęć z ostatniego czasu - foto Niny ze spotkania z kominiarzem

przygotowanie flagi do wywieszenia

i spotkanie z Hanką i Krzysiem we wrocławiu

dziura w chmutach

2010-11-12T00:25:00.006Z

znowu późno, więc będą właściwie tylko obrazki - przedwczoraj chmurne niebo puściło do nas oko.
akurat byliśmy na łąkach...

matka dreadmenka:

Fryderyk, to od razu widać:

Nina z ulubieńcem

i ulubieniec (Imbir) solo

a to ulubieniec mój osobisty. a jak ryczy!

no dobrze, tego też lubię:

taki maleńki jest nasz dom z daleka:

i tak bardzo cię kocham!

zrobiłam potem Jaśkowi parę zdjęć w kuchni. oglądałam je i dotarło do mnie jakoś zaskakująco mocno, że coraz mniej w nim z dzieciaka, coraz więcej - chłopaka

pyszności i skutki

2010-11-09T09:06:00.003Z

w weekend odwiedziliśmy Dorotę i Wojtka, którzy mieszkają w kiedyś naszym mieszkaniu na Żoliborzu - P i ja uznaliśmy, że niewiele się zmieniło, ale dzieciaki słabo kojarzyły miejsce i w ogóle raczej się chowały za rodzicami - do czasu kiedy Wojtek wyciągnął playstation, na którym superszybko opanowali podstawy gry i już trudno było ich wyciągnąć :). dobrze, że Nina i Jasiek wiedzą już dzięki wizycie, co to jest i jak działa - i dobrze, że tylko dzięki wizycie ;)

w niedzielę natomiast my byliśmy gospodarzami, więc przygotowań trochę więcej, wspólnie i z dużym zaangażowaniem robione ciacho czekoladowe:

niestety potem Jasiek, zamiast cieszyć się rzadką atrakcją w postaci towarzystwa kolegi który też uwielbia Auta, włączył tryb "nie chcę żeby on się bawił moimi zabawkami" i nie bardzo się zaprzyjaźniał. dorosłym poszło lepiej, więc Jacho dostanie drugą szansę ;)

ale po obżarstwie ciachem przyszły mniej przyjemne konsekwencje w postaci totalnego rozstroju żołądka Jaśka w poniedziałek nad ranem, skutkiem czego ja się w tym tygodniu wysypiam, a synek - po szybkiej konsultacji lekarskiej i orzeczeniu, że to wirus i potrwa parę dobrych dni - natychmiast przestał symulować i bryka wesoły i zdrów jak rybka! chyba nie docenialiśmy do tej pory jego zdolności aktorskich...

problemy z miłością

2010-11-08T23:06:00.004Z

w sklepie przy kasie, ja pakuję zakupy i płacę, dzieciaki gimnastykują się na poręczy wzdłuż kas, kątem ucha słyszę refleksję Jaśka:

Nina, przecież my się kochamy. To dlaczego my się bijemy, skoro się tak kochamy???

no, fakt.

listopad, groby

2010-11-05T21:49:00.004Z

...najpierw jednak koniec października, Nina zatęskniła za swoim starym przedszkolem, Pociechami, więc pojechaliśmy do kawiarenki, która działa już nie tylko weekendami, ale i w ciągu tygodnia. fantastyczne miejsce, wiele książek, miejsce do szaleństw, przyjaźnie. bardzo polecamy.

i niestety podkówki przy wychodzeniu...

w poniedziałek, cudny, słoneczny, ciepły - poszliśmy na spacer na grób cioci Dory. pierwszy "nasz" grób warszawski. najpierw jazda autobusem - bardzo zaangażowani pasażerowie na przystanku

a potem wędrówka po cmentarzu bródnowskim, wielkim, komunalnym, ale mimo tego miejscami bardzo ciekawym. do grobu Cioci...

dzieciaki bardzo, bardzo zainteresowane grobami. kto tu jest pochowany, dlaczego tyle osób, kto zginął tragicznie i w jaki sposób. w ten sposób spacer długi, ale bardzo ciekawy.
my z P nie mogliśmy się oprzeć rozważaniu, w jakim grobie chcielibyśmy sami leżeć. prostym...

porośniętym...

pod drzewem... w dobrym sąsiedztwie... czy to będzie miało znaczenie?
a teraz czas na trzecie dziecko, czyli Lul. kalosze+kurtka+szalik, spacer w wilgotnym powietrzu, trochę kałuż, trochę błota, mokra trawa. węszenie, nurkowanie, znikanie - to Lulka. mruczenie pod nosem, gwiazdy - to ja. pomyślałam sobie ostatnio, że ciężko byłoby wrócić do miasta i nie móc pójść na spacer po polach, w ciemności albo o wschodzie słońca, w ciszy, po krzakach i łąkach.

dog

2010-10-27T21:22:00.003+01:00

była u nas dzisiaj bardzo miła pani z Ukrainy, rozmawiałyśmy o sprzątaniu domu, ja jej wszystko pokazywałam, dzieciaki biegały za nami. pani Ola zainteresowała się rysunkami, Nina zaczęła jej pokazywać, co na którym, a na jednym był pies. pani Ola nie za dobrze mówi po polsku i nie zrozumiała co jest na obrazku, więc Nina najpierw powtórzyła, że pies, a widząc, że pani Ola nadal nie rozumie, dziecko moje z powagą i wyraźnie powiedziało: DOG.

pani Oli to niespecjalnie pomogło, ale ja kompletnie zbaraniałam. jak taki malec, lat 4 i pół, potrafi sobie wykombinować, że obcokrajowiec, trzeba mówić w obcym języku?... no i fajnie, że się nie boi użyć świeżo nabytej wiedzy :)

koń

2010-10-26T20:40:00.007+01:00

dziś będzie relacja z dłuższego czasu, bo jak się właśnie okazało, nie zaglądałam od dawna. weekend sprzed dwóch tygodni pod znakiem wizyty Babci i Dziadka - oraz konia. piękna pogoda, słońce. najpierw oglądaliśmy hubertusa, potem - w niedzielę - Nina mogła się trochę przejechać, czego domagała się z całej siły

autorka mistrzowskich zdjęć z weekendu:

ok, zdarzyły się też rozrywki bardziej intelektualne

a po odjeździe Babci i Dziadka - rodzeństwo-szaleństwo

w ostatnią niedzielę ja do wro, bardzo, bardzo smutne pożegnanie

*

dzieciaki szczęśliwie zdrowe i energiczne, brykają do przedszkola z radością (poza dniami, kiedy wstać trzeba wyjątkowo wcześnie) - ale ja doceniłam ostatnio mój poranny obowiązek spaceru z psem, smugi mgły nad polami, zapach dymu, szare niebo różowiejące nad wschodem, warto otworzyć oczy.
ale żeby otworzyć, trzeba zamknąć. spać. dobrej nocy.

dzieciaki choraki

2010-10-08T08:35:00.010+01:00

w zeszły weekend dzieciaki były już właściwie zdrowe, więc mogliśmy spotkać się na trochę z Moniką, Wojtkiem i Zuzką (oraz Gutkiem ukrytym w Mo). dzieciaki pobrykały w domu, Mo wybrała pakiet strojów dla małego chłopca

a później, trochę przypadkowo (skręt w złą stronę na moście...) wylądowaliśmy na małym spacerze na nieco rozkopanej Saskiej Kępie

jesień jest chyba ulubioną porą roku Lul, która na spacerach co rusz ucieka, chowa się, grzebie, poluje na myszy i niestety czasem wraca woniejąc strasznie. ostatnio nie dało się z nią już wytrzymać w domu, wobec tego skończyło się kąpielą, którą Lulka za każdym razem przeżywa jak apokalipsę kompletną, strach i przerażenie. i to mimo przesympatycznego kąpielowego!

poniedziałek zaczął się normalnie, my do pracy, dzieciaki do przedszkola, ale już w południe panie zadzwoniły do mnie z przedszkola, że Nina ma gorączkę, źle się czuje i trzeba ją odebrać. pojechałyśmy do lekarza, gorączka, infekcja, tydzień zwolnienia. Nina była taka słaba i tak się źle czuła, że od razu wylądowała w łóżku i leżała, posypiając, już do końca dnia. ale następnego dnia po gorączce nie było śladu, a mały chorak - zadowolony, że w domu z mamą - energicznie zabrał się do działań artystycznych.

malowała bardzo energicznie, nie tylko po kartce :) przy obiedzie rozmawiałyśmy, opowiadała, Nina zawsze ma dużo do powiedzenia, Jasiek w przedszkolu, więc tym razem miała scenę tylko dla siebie

Nina, co robisz?
Wedruję po świecie. Palcem.

następnego dnia rozchorował się Jasiek, też marnie wyglądał i gorączkę miał jak nigdy dotąd, prawie 40 st. karnie leżał w łóżku i czekał na panią doktor.

ale po jej wizycie, nurofenie i połowie dnia w łóżku - nastąpiła poprawa :)

więc już oba choraki hasają po domu. taka dwójka to czasem niezły teatr:

jesień - jabłka i żurawiny.

co może mama

2010-10-04T23:13:00.002+01:00

rozmawialiśmy sobie ostatnio na spacerze wszyscy razem, też z Lulką, a tu ni z tego ni z owego Jasiek pyta Mamo, a jak to było, jak urodziłaś Lulkę?

Przemek dał się ponieść i zaczął się zastanawiać, czy w głowie Jaśka świat wygląda tak, że ja urodziłam wszystko co mamy, dom samochód ogród... Jasiek nie zaprzeczał...